Daily Dutch Escuintla Guateblabla Guatemala

55 kinderen, spugende vulkanen en marshmallows met lava

Maandag 14 augustus 2017
Heerlijk een dagje vrij! In Guatemala is het heel gebruikelijk om de dag vóór een nationale feestdag ook gewoon tot vrije dag te dopen, want hey, een dag werken tussen twee vrije dagen door, dat doet men hier niet. Dus vandaag lekker met Megan uitzieken op de bank. Megan moet de hele dag en nacht overgeven, ik kan geen seconde zonder zakdoeken en neusspray. We zijn een leuk stel zo. Hoewel ik nog veel te doen heb voor de video’s, besloot ik me vandaag te richten op iets dat ik al heel lang wil: sponsorkinderen onder de aandacht brengen op mijn blog. Ik heb hier met eigen ogen gezien hoe belangrijk en mooi het is om een kind te sponsoren, zowel voor het kind als voor de sponsor. Ik ben daarom een nieuwe categorie op mijn blog begonnen genaamd Change The Future , waar ik alle ongesponsorde kinderen van Woord & Daad Nederland, Compassion Nederland en AMG International plaats. Mijn missie is om voor alle 55 kinderen een sponsor te vinden. Na twee dagen staat de teller al op 4 gesponsorde Guatemalteekjes! Voor maar €30 per maand (of €28 als je via AMG zelf sponsort) geef je een kansarm kind in Guatemala een prachtige toekomst en je onderhoudt ook nog eens persoonlijk contact met jouw kind! En misschien denk je: wat heeft dat nou voor zin of één kind te sponsoren? Bedenk je dan even dit: wat als jouw kind de nieuwe president van Guatemala wordt en een einde maakt aan alle vreselijke corruptie hier? Wat als jouw kind door een goede opleiding hét medicijn tegen kanker ontdekt? Wat als jouw kind straks directeur wordt van een nieuwe school waar nog eens honderden kinderen geholpen kunnen worden? Eén kind kan al zo’n grote verandering brengen in een land voor geweld, corruptie en armoede! Ik hoop dat je mee wilt helpen die prachtige land nog een beetje prachtiger te maken. Er staan nog 51 Guatemalteekse kinderen te wachten op een sponsor. Maak jij daar 50 van?

Luis en Eimy hebben inmiddels een sponsor, maar Alexis, Robyn en Denis wachten nog!

Dinsdag 15 augustus 2017
Vandaag ging dan eindelijk een grote droom in vervulling: het beklimmen van de actieve vulkaan Pacaya! Zoals elke dag vertrokken we om 8 uur met de busjes van huis. Ik had nog steeds koorts, maar na twee jaar watertandend naar de vulkaan gekeken te hebben, kon ik deze kans niet wéér laten gaan! Na ongeveer drie kwartier rijden kwamen we aan in het dorpje San Vicente Pacaya, aan de voet van de vulkaan, waar de paarden al klaar stonden. We kregen maar liefst twee gidsen toegewezen en toen kon de tocht eindelijk beginnen. Ze hadden ons al gewaarschuwd dat de eerste 10 minuten ongelofelijk stijl zijn, zodat mensen eerder geneigd zijn een paard te huren. Daarna viel het gelukkig mee en van alle verhalen over ‘de zwaarste tocht ooit’ en ‘ik voelde mijn benen bijna niet meer’ was naar mijn mening helemaal niets waar. Het was pittig, omdat het zuurstofgehalte in de lucht een stuk lager is en omdat het pad nogal stijl omhoog loopt, maar het was prima te doen. Na ongeveer anderhalf uur liepen we de dikke bebossing uit en stonden we oog in oog met de enorme vulkaan. Ik heb werkelijk waar maar weinig plekken gezien die zó mooi waren als deze. Een immense berg zwarte stenen met af en toe nog sporen van lava. Wat ik bij aankomst nog niet wist, was dat de vulkaan deze dag heel erg actief was. Dus ik zat nietsvermoedend mijn broodje weg te eten toen ik bijna een hartverzakking kreeg van een grote, diepe, harde explosie en een trillende vloer. Met open mond keek in naar de top van de vulkaan waar grote brokken steen de lucht in gespuugd werden, vergezeld door spatten lava. Wow! Daarna gebeurde het nog een aantal keer en elke keer was ik diep onder de indruk van dit natuurgeweld. Als je ooit naar Guatemala afreist, móét je Pacaya beklimmen! Na een lunch in het zwarte zand liepen we naar beneden, waar we aan de voet van de vulkaan wat marshmallows mochten roosteren. Een actieve vulkaan betekent ook verse lava onder de grond, dus als je goed kijkt zie je overal rook uit de grond komen waar je dan weer je spekkie kunt planten. Heerlijk, zo’n marshmallow met de smaak van lava. Daarna liepen we nog even wat rond om kristallen uit de grond te plukken, want die lagen ook overal. Na ongeveer twee uur op de vulkaan liepen we weer naar beneden, waar we net op tijd voor de regen het dorpje bereikten. Wat een prachtige, indrukwekkende dag!

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda
    17 August 2017 at 06:59

    Je had mooi wat vulkanisch zand mee kunnen nemen voor in je “avonturenflesjes” of wat kristallen. Vast niet meer aan gedacht!
    Wat een koddig gezicht, al die spekjes boven een niet “vlammend vuurtje”.
    XX mam

  • Leave a Reply