Daily Dutch Guateblabla Guatemala

Technische termen, familie-uitbreiding en kampioen van Europa

Donderdag 3 augustus 2017
Vandaag dan officieel de eerste bouwdag van GU217! De groep bestaat uit maar liefst 28 deelnemers, dus elke dag wordt de ene helft naar Verbena gestuurd en de andere helft naar Florida. In Verbena gaan de bouwvakkers een deel van het looppad repareren, in Florida worden de klaslokalen verder gebouwd. Hoewel ik écht naar Verbena wilde, zodat ik ook nog wat stage-uren mee kon pakken, werd me na het ontbijt verteld dat ik eigenlijk geen keus had. Ik moest naar Florida. Daar baalde ik enorm van, want op Florida werkt het internet niet altijd en als het wél werkt is het zo druk met kinderen en bouwgeluiden dat het onmogelijk is om je op je werk te concentreren. Geen productieve dag voor mij dus. Eenmaal aangekomen op Florida moest ik weer eens vertalen (het zal ook eens niet zo zijn), wat nog flink lastig was, omdat ik niet zo thuis ben in de Spaanstalige bouwtermen. Niet echt mijn specialiteit, laten we maar zeggen. Het was een heel geworstel om te ontcijferen wat een andamiaje (steiger), tenaza (nijptang) of paleta (troffel) waren, maar uiteindelijk was iedereen lekker aan het metselen, ijzer vlechten en cement mengen. Spaanse technische taalvaardigheid kan ook weer op m’n CV. Missie geslaagd.

Vrijdag 4 augustus 2017
Eindelijk weer een dagje op kantoor! Mijn stage begint flink te lijden onder het werk met de groepen, dus ik moet m’n best doen om af en toe nog eens te kunnen werken aan mijn stagecompetenties. Vandaag beloofde weer zo’n dag te worden, tot ik ineens twee nerveuze koppies voorbij m’n kantoorraam zag lopen. Sponsorbezoek! Vandaag mocht ik dan eindelijk onze kersverse sponsorkinderen Luis en Eimy officieel ontmoeten. Ik heb ze al weken geobserveerd in de school, maar omdat het sponsorverwerkingsproces nogal lang duurt, mocht ik niets tegen ze zeggen. Nu mocht ik eindelijk vertellen dat mijn ouders en ik ze (hopelijk) de komende jaren gaan ondersteunen met donaties en brieven. De brede lach op hun gezicht zei genoeg! Toen mijn ouders hier nog waren hebben we samen in Antigua een klein pakketje voor ze gekocht. Een typisch Guatemalteeks notitieblok die ze kunnen gebruiken in de lessen, pennen, een kruisje en een gekleurd fotolijstje met onze familiefoto. De altijd hyperactieve, spraakzame kinderen waren opeens heen stil en ze hadden geen idee wat ze me moesten vragen. Ik vertelde over mijn familie, mijn werk, mijn studie en over mijn hobby’s en ik kwam ook van alles over ze te weten. Ze houden allebei van pizza, appels en basketbal. Luis wil mechanicus worden en daarna dokter en Eimy wil graag eerst een diploma halen als tweetalig secretaresse en ze wil daarna ook dokter worden. Twee dokters in spé, ik ben benieuwd! Daarnaast wil Eimy graag naar Puerto Rico reizen vanwege de mooie stranden en Luis zou wel graag Messi willen ontmoeten in Argentinië of naar Brazilië vliegen om alle goede voetballers te zien. Langzaam ontdooiden de kinderen wat en werd het een leuk gesprek. Wat een prachtige, lieve, ambitieuze en slimme kinderen zijn het. Ik heb een geweldige kans gekregen om de kinderen achter de sponsorfoto’s te ontmoeten en Luis en Eimy kregen ook de kans om de persoon te ontmoeten die ze de komende jaren brieven zal schrijven. Het was een mooie dag voor ons allemaal.

Onze prachtige sponsorkinderen Luis en Eimy, met hun nieuwe familie in hun handen.

Zaterdag 5 augustus 2017
Sam en Hannah zijn weer terug! Het pasgetrouwde, giechelende, kleffe stelletje ging vandaag met ons mee naar de begraafplaats en vuilnisbelt. Dat is nooit het leukste uitje, maar het laat me altijd zien dat hoeveel levens er ook veranderd worden door het werk van AMG, er altijd nog duizenden levens te veranderen zijn. De groep was onder de indruk van wat ze zagen. Zoals Sam het altijd verwoord: “We zijn hier niet om jullie te shockeren, we zijn hier om jullie de realiteit te laten zien.” De geur van de vuilnisbelt zal voor altijd in mijn geheugen blijven zitten.

Na de begraafplaats en de vuilnisbelt was het tijd voor het andere uiterste: Cayalá. Dit is een superdure wijk aan de rand van Guatemala stad. Het is alsof je eventjes door een Italiaans stadje wandelt. Alle huizen zijn wit, de straten zijn brandschoon, de winkels peperduur en er is zelfs een Romeinse tempel nagebouwd om de rijkdom te illustreren. Als je in Cayalá woont, dan heb je het echt gemaakt in Guatemala. De groep vond het prachtig om zowel arm als rijk te zien op één dag en even lekker vrij rond te kunnen lopen in de dure wijk. Sam, Phil, Megan, Hannah en ik probeerden ongezien een lekker ijsje te scoren en dat lukte aardig! ‘s Avonds besloot het opgerichte ‘Kippenkoor’ de groep even lekker aan het dansen te krijgen. Wat begon als gewone avondgymnastiek eindigde met de Macarena, het Indianenlied, Guus Meeuwis en John de Bever. Zomaar in een Guatemalteekse achtertuin. Het was weer eens een hilarische avond, zoals vele andere. Van vuilnisbelt tot Cayalá, van bruine bonen tot Italiaans ijs en van avondgymnastiek tot Guus Meeuwis. Het was een dag van extremen.

Paseo Cayalá, de duurste wijk in Guatemala-Stad.

Zondag 6 augustus 2017
Ik moet stiekem toch iets bekennen waar ik me voor schaam. Ik heb vandaag met m’n moeder geappt in de kerkdienst… Vanochtend kwam ik er tot mijn grote schrik achter dat de finale van het Europees Kampioenschap Vrouwenvoetbal niet om kwart voor 1 begon, maar om 9 uur ‘s ochtends. Help! Het internet ligt er al vijf dagen uit in het huis, dus ik kon met geen mogelijkheid de wedstrijd zien of beluisteren. En om 9 uur… dan zit ik in de kerk. Megan en ik begeleidden de groep naar de Mega Frater aan het eind van de straat, waar we zoals gewoonlijk weer werden verwelkomd als ‘nieuwe bezoekers’, waarna je een sticker op je shirt krijgt met Dios te trajo aquí, God bracht je hier. Zodat alle 12.000 mensen in de kerk kunnen zien dat je hier nog nooit geweest bent. Sorry mevrouw, ik sla even over. IK WOON HIER.

Gisteravond kregen we een berichtje van Sam, dat we echt niet moesten vergeten om tegen de groep te zeggen dat ze op het podium een liedje moesten zingen (dat moet namelijk op bijna elk World Servants-project).

“Voor 12.000 mensen?!”
“Ja, ik heb het ook niet bedacht. Wat gaan jullie zingen?”
“Jongens, we moeten dan wel echt even oefenen hoor!”

Onder de kerkdienst verdween de groep bijna in de stoelen van de spanning. Er zaten toch echt wel heel veel mensen in de zaal! En wanneer moeten we nou het podium op? Ondertussen hield m’n moeder me op 10.000 kilometer afstand keurig op de hoogte van de spannende voetbalwedstrijd. Geen doelpunt ging aan mij voorbij. Af en toe keken we naar alle gespannen gezichtjes naast ons. Op een gegeven moment vonden we het wel zielig worden, dus gaven we een briefje door aan de deelnemers. Grapje! Jullie hoeven helemaal niet te zingen, gekkies. De opluchting was enorm. Na 90 minuten voetballen kreeg ik dan eindelijk het laatste berichtje uit Nederland. KAMPIOEN! Megan en ik besloten de deelnemers nogmaals uit hun spanning te verlossen door een briefje door te geven met ‘4-2!! KAMPIOENEN, OLÉ!!’. Ik zat met tranen in m’n ogen in de dienst. Nederland Europees Kampioen terwijl ik er niet ben.. wat had ik er graag bij willen zijn!

Kampioenen!

‘s Middags was een lekker ontspannen middagje. Na de lunch maakten we ons op voor de worship night, waar we toch wel groot fan van zijn geworden. Alweer de derde worship night in een maand tijd, ik kan er geen genoeg van krijgen. En hoewel bijna de helft van de groep niets met het geloof had, vonden ze het toch wel heel mooi. Al kwam dat misschien ook wel door de pizza.

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Harry Swager
    16 augustus 2017 at 07:41

    Hoi moppie,
    Het ene moment lees ik je blog met een traan en dan weer met een lach.
    deze blog ontlokte zelfs een schaterlach bij mij.
    Hilarisch om de groep zo beet te nemen.
    en wat was het gezellig he om te appen tijdens de kerkdienst.
    Weet je, God heeft ons ook De LACH gegeven hoor, ook tijdens een kerkdienst.
    Ik denk stiekem dat de Heer ook moest glimlachen toen jij het briefje met de voetbaluitslag door de rij liet gaan.
    Het is je vergeven.
    XX mam

  • Leave a Reply