Baja Verapaz Daily Dutch Guateblabla Guatemala Sacatepéquez

Domme vragen, Dokter Al en lunchen met vijf sterren

Dinsdag 29 augustus 2017 –  vrijdag 1 september 2017
Deze week bracht ik mijn tijd door in het prachtige AMG-ziekenhuis in Cubulco. Niet omdat ik medische problemen had, maar om te werken! Zoals ik eerder schreef heb ik veel moeten vertalen en de laatste twee dagen heb ik patiënten en medewerkers geïnterviewd over de impact en de dromen van het ziekenhuis. Ondertussen heb ik veel indrukwekkende gesprekken gehad met de Amerikaanse dokters. Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb altijd het idee dat dokters álles weten, nooit ergens bang voor zijn en dat je maar beter niets tegen ze kunt zeggen als ze druk bezig zijn. Klopt helemaal niets van, natuurlijk! De dokters waren bereid ál mijn domme vragen te beantwoorden, ik mocht mee de operatiekamers in tijdens operaties, ze namen me mee tijdens hun rondes langs de patiënten, ze wilden ook alles over mij en mijn werk weten, ze huilden tijdens de Bijbelmomenten na het avondeten en ze stonden elke dag te springen om een ijsje te halen om de hoek van het ziekenhuis. Vooral dat ze huilden tijdens de getuigenissen van hun collega’s maakte erge indruk op mij. Wat een prachtige getuigenissen hadden ze! Een van de dokters, Marvin, had een dochter die geboren werd met kanker, genas en bij wie de kanker daarna bijna ongeneeslijk terugkwam. Toen ze op het punt stond om te sterven, zag ze een wit licht. Toen haar vader haar later vroeg hoe het in vredesnaam mogelijk was dat ze niet stierf, zei ze: “Ik zag een wit licht en zei dat ik niet wilde sterven vandaag.” Prachtig om te zien hoe haar stoere vader zo trots was op zijn inmiddels volwassen, gezonde dochter en hoe erg de uitspraak van zijn dochter hem nog raakte. Of dokter Faysell, die thuis voor elke operatie voor de patiënt wil bidden, wat de andere doktoren ook zeggen. En dat hij ooit een dakloze drugsverslaafde moest opereren en dat die man na het gebed tegen hem zei dat het de eerste keer was dat iemand hem zoveel liefde toonde. Of mijn favoriete dokter, Al, die vroeger vreselijk onzeker was en in het ziekenhuis in Cubulco een doodziek jongetje in zijn armen hield die voor zijn gevoel recht in zijn hart keek. Al zijn onzekerheden, angsten, fouten, het jongetje kon het allemaal zien. Wat heb ik ongelofelijk veel geleerd deze week en wat ben ik blij dat ik dit mee mocht maken!

Dokters Rodney en Vernon na een lange dag vol operaties!

Zaterdag 2 september 2017
De állerlaatste dag met de dokters… Vandaag kreeg ik de eer om met de groep een wandeltour door Antigua te maken, langs alle interessante, oude ruïnes en Spaanse overheidsgebouwen. Hoewel ik al minstens tien keer in Antigua was geweest, vond ik het erg interessant om eindelijk eens meer te leren over deze prachtige oude UNESCO-stad. Bijna drie uur later eindigde de tour in een adembenemend vijfsterrenhotel, waar we een aantal ondergrondse musea bezochten. Als ik ergens wil trouwen later, dan doe ik dat hier! Heb er helaas geen foto van, maar ik raad het je zeker aan om het even op te zoeken. Tot mijn grote verbazing nodigde Dokter Al me uit voor een lunch, die hij me – zoals altijd – weer eens niet zelf liet betalen. Lunch in een vijfsterrenhotel! Daarna vervolgden we onze weg naar de toeristenmarkt, waar de meeste nog even de benodigde souvenirtjes insloegen voor vrouwen en kinderen. Helaas was het daarna tijd om afscheid te nemen van deze fantastische, inspirerende helden. Doctor Dan, met zijn prachtige blauwe ogen en tandpastalach. Doctor Marv, die ons allemaal aan het lachen kreeg toen hij al dansend op “La Bamba” de eetzaal binnen kwam. Sheila en James, de leiders van het team, die maar al te graag met me kwamen babbelen als ik hard probeerde te werken in de eetzaal. Robert, die de pindakaas-tortilla aan me introduceerde. Rose, die zo zenuwachtig was voor haar Bijbelstudiemomentje dat ze niet meer kon eten. Doctor Faysell, die me aan het huilen kreeg met zijn getuigenis over zijn verslaafde patiënt. OB-GYN Vernon, die een keer flauwviel toen hij zelf een keizersnede moest uitvoeren. Oma Mary, die net zo goed comédienne had kunnen worden met haar fantastische humor. En dan Doctor Al, een van de mooiste en meest inspirerende mensen die ik hier heb ontmoet. Kan prachtige getuigenissen vertellen en Bijbelstudies houden. Ik mocht ook mee toen hij op de radio mocht spreken over Mozes, kippenvel! Een ongelofelijk goede en slimme chirurg met een hart van goud. Hopelijk kan ik snel op zijn uitnodiging om met hem en zijn gezin de Grand Canyon te bezoeken ingaan! Ik zal ze niet snel meer vergeten, dat is zeker!

Het prachtige vijfsterrenhotel Santo Domingo in Antigua.

Zondag 3 september 2017 – Woensdag 6 september 2017
Een paar dagen oppassen bij de Wilsons! Na de kerkdienst op zondag ben ik met mijn favoriete mensen mee naar huis gegaan. Phil en Jen waren een paar dagen in de Verenigde Staten voor een zendelingenconferentie en Jen had me gevraagd of ik een paar dagen op hun kinderen, honden en huis wilde passen. Gewoon, zodat ze zich wat geruster voelde. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen! Ze hebben een prachtig, groot huis op ongeveer 10 minuutjes rijden van ons huis en ik breng maar al te graag mijn tijd daar door. Vooral met hond Lily ben ik inmiddels grote vriendjes, zo vaak ben ik er. Elke dag was er iemand die op Mimi, hun autistische dochtertje, kwam passen, zodat ik gewoon kon werken terwijl de kinderen op school zaten. Rond half vier kwam de oppas van die dag Mimi weer terugbrengen en paste ik op haar, zodat de anderen hun huiswerk konden maken en rustig konden eten. Ik ben echt niet dol op kleine kinderen, maar Mimi heeft voor altijd mijn hart gestolen! Nadat Mimi naar bed gebracht was, hielp ik wat met huiswerk of keek ik televisie met de kinderen. Of nou ja, Cabot en Charissa van 17, Anna van 15 en Claire van 13. Niet echt kinderen meer, maar moeder Jen vond het toch wel een prettig idee dat er een ‘volwassene’ in huis verbleef, mocht het nodig zijn. Het waren prachtige en gezellige dagen en ik zou het zo weer doen! Maandag moest ik mijn paspoort ophalen bij het Immigratiekantoor en na bijna drie uur wachten, rennen, kopiëren, betalen en nog meer wachten, heb ik eindelijk mijn mooie roze boekje weer terug. Het was echt een vreselijke dag met heel veel stress en brandende tranen, maar het is gelukt! Ik kan weer reizen!

Ik heb hem weer!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    23 september 2017 at 12:30

    ik wordt toch wel heel heel nieuwsgierig naar die prachtig mooie dokter van je hihi.
    Had je ooit kunnen bedenken dat je met artsen in zo’n ver land vertaalwerk zou moeten doen.
    Dikke pluim voor je en heerlijk dat je het roze boekje weer in handen hebt.
    Ja de Wilsons hoop ik ook nog eens te zien weer, wat een hartverwarmend gezin was dat zeg, prachtige mensen.
    AMG zit vol met mooie mensen.
    XXX Mam

  • Leave a Reply