Daily Dutch Guateblabla Guatemala

Halloween, memorabele concerten en op de motor door de kerk

Ik weet het, ik weet het, ik heb al bijna twee maanden niets meer in het Nederlands geschreven! Oma, en iedereen die trouw mijn verhaaltjes leest, excuus! De afgelopen maanden stonden min of meer in het teken van het afronden van mijn stage hier in Guatemala, want geloof het of niet: over iets meer dan twee weken verlaat ik Guatemala alweer en op 15 december sta ik weer in de Hollandse klei. Het gaat allemaal ongelofelijk snel en ik heb weinig tijd om te bloggen – zelfs niet in het Engels. Nu 32-weken-lange stage eindelijk is afgelopen heb ik weer wat tijd om te schrijven, dus hier gaan we. Geniet van de kleine avontuurtjes die ik beleefd heb in de maanden oktober en november!

Dinsdag 31 oktober 2017
Halloween! In Guatemala is dit altijd een groot feest. Winkels worden versierd, huizen worden omgebouwd en er zijn speciale kortingen in de winkelcentra. Ik heb Halloween altijd maar een duister feest gevonden en hoewel ik graag meedoe met de lokale feesten, sla ik Halloween even over. Veel Guatemalteken vinden dat christendom en Halloween prima samengaan, maar de Guatemalteekse overheid denkt daar gelukkig anders over. Om jongeren weg te houden van drank en duistere feestjes, hield de Fraternidad Cristiana de Guatemala – de op één na grootste kerk van Guatemala met plaats voor ruim 12.000 mensen – een groot, gratis concert in de kerk. En als je zegt ‘gratis’, reken maar dat er Guatemalteken op komen dagen! Zo ook Megan en ik. Het concert begon om 8 uur ‘s avonds en ons plan was om er een uurtje eerder te zijn, zodat we een stoel zouden hebben, maar we waren zó moe dat we pas om tien voor acht ons huisje uit strompelden. Slechte keuze. Bij aankomst bleken alle toegangspoorten al gesloten te zijn en daar stonden we dan. Met tientallen andere concertgangers te wachten tot de poorten misschien nog open zouden gaan. Na ongeveer tien minuten werden we met de stroom meegesleurd naar de poort. En geloof het of niet, Megan werd naar binnen gedrukt en toen sloot de poort. Megan aan de ene kant, ik aan de andere. Met man en macht probeerden we de bewakers ervan te overtuigen dat die enige twee blanken in de hele kudde toch echt bij elkaar hoorden. Maar orders waren orders: ik mocht niet naar binnen. “Als ik de deur nu open gooi, dan krijg ik ‘m nooit meer dicht. Je zult dus moeten wachten.” Ruim een uur ging voorbij waarin Megan en ik moesten communiceren met een dikke stalen deur tussen ons in. De mensen om ons heen vonden het wel komisch en wij stiekem ook wel. Dit kon ook echt alleen twee Nederlanders in Guatemala overkomen. Uiteindelijk vonden we een bewaker die Engels sprak en we legden hem de situatie uit. “Oké, ik ga niet wijzen naar de poort, maar aan de andere kant is ‘ie nog open. Loop daar rustig en onopvallend heen, dan zorg ik dat je alsnog naar binnen kunt.” In mijn beste Spaans maakte ik de mensen om mij heen duidelijk dat de poorten niet meer open gingen en dat iedereen maar het best naar huis kon gaan. Ondertussen liep ik buiten enig beveiligde buurt, met mijn telefoon zo diep mogelijk weggestopt in mijn broekzak en een capuchon ver over mijn ogen getrokken. God bescherm me, God bescherm me, bleef ik maar in m’n hoofd herhalen. En dat deed Hij. Na ongeveer vijf minuten wandelen langs een gevaarlijke weg, waar het verkeer muurvast stond door het concert, kwam ik aan bij de poort. En uiteraard, niemand wist van mijn bestaan. Ze mochten me écht niet binnenlaten.

“Maar de bewaker aan de andere kant zei dat het wel mocht!”
“Wie was dat dan? Waar is hij? Hoe ziet hij eruit?”
“Ja, Guatemalteeks met een beveiligingspak en hij spreekt Engels.”

Ruim een kwartier ging weer voorbij waarin Megan en ik probeerden uit te leggen wat er nou precies aan de hand was. Vijf minuten later werd Megan opgehaald met een motor om de bewaker te zoeken. Nog tien minuten gingen voorbij voordat ik door de portofoon mijn naam hoorde. “Ben jij Mariela?” “Ja!” Ik mocht eindelijk verder lopen, waar ik niet veel later ook opgepikt werd door een beveiliger op een motor. Achterop de bromfiets scheurden we over het parkeerterrein, waar iedereen naar me keek alsof ik een van de optredende zangers was. Met de wind in de haren raceten we naar de fontein aan de voorkant van de kerk, waar ik herenigd werd met Megan. Het koste een uurtje, maar we waren binnen! Eenmaal in de kerk bleek dat het concert nog helemaal niet begonnen was en dat er nog steeds een preek bezig was. Waren we toch nog op tijd. Rond een uur of tien was het dan eindelijk tijd voor de artiest der artiesten: Evan Craft! Zegt je natuurlijk helemaal niets, maar Evan Craft is een Amerikaanse gospelzanger die voornamelijk in het Spaans zingt. Het dak ging er af en we waren allebei weer helemaal gelukkig. Dit concert en alles wat eraan voorafging behoort zeker in mijn top tien van meest memorabele momenten uit de afgelopen zeven maanden!

Zie hier het bewijs: Megan is binnen, ik sta nog buiten…

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    6 december 2017 at 12:07

    altijd weer hilarisch om te lezen dit verhaal.
    ik zie het in gedachte helemaal voor me hoor.
    als je thuis bent kun je wel een boek gaan schrijven: “Hoe overleef ik Guatemala”.
    je zou er ver mee kunnen komen na al je belevenissen hoor.
    zie uit naar je!

    dikke kus, Mam.

  • Leave a Reply