Daily Dutch Guateblabla Guatemala

Koreaanse verrassingen, laatste stagedag en Thanksgiving

Vrijdag 17 november 2017
Surprise! Vandaag stond volledig in het teken van het verjaardagsfeestje van buurman Charley. Aangezien ik inmiddels als een dochter van de Wilsons word gezien, mocht ik ook komen. Ik kende de buurman niet zo heel goed, maar ik was van harte welkom, zoals altijd. Het leuke aan de buurt waarin de familie Wilson woont, is dat de meeste buren Amerikanen of Canadezen zijn en dat er op deze manier een soort van Amerikaanse bubbel ontstaat. Iedereen spreekt gewoon Engels, iedereen gaat naar dezelfde school en als ik weer eens bij de Wilsons ben (lees: altijd), dan kom ik tijdens het uitlaten van Bella, Lucy en Lily altijd een aantal bekenden tegen. Een soort oer-Hollands ons-kent-ons-principe, maar dan met Amerikanen in Guatemala. Het is er altijd gezellig en het liefst zou ik er morgen nog naartoe verhuizen. Goed, terug naar het feestje. Charley werd maar liefst 40 jaar, dus dat moest gevierd worden met een Koreaans verrassingsfeestje. Phil en twee andere buurmannen hadden Charley meegenomen op een golftripje, dus we hadden ondertussen alle tijd om lekkere gerechtjes voor te bereiden. Sam, Megan en ik stortten ons vol overgave op de bereiding van wontons: flinterdunne velletjes deeg gevuld met diverse vullingen. We maakten drie verschillende soorten: vis, varkensvlees en krab. Het was ontzettend leuk om te maken en uiteindelijk zetten we vol trots ons gerechtje tussen de andere hapjes. Het feest kon beginnen! Daar dacht Guatemala-Stad natuurlijk anders over, want niet veel later werden we gebeld door Charley en de mannen. Er was weer eens iemand doodgeschoten, dus het verkeer lag vrijwel stil. Na een uur of twee wachten schenen er eindelijk wat koplampen door de gordijnen. “IEDEREEN STIL!” Enkele seconden later schalde een luide “SURPRISE!” en een ‘Happy birthday to you’ door de huiskamer en kon het vreetfestijn beginnen. Ik heb nog nooit zoveel vreemd voedsel naar binnen gewerkt, maar lekker was het wel. Van mij mogen ze het vaker doen, zo’n Koreaans feestje.

(Mocht je denken: Koreanen in Guatemala?! Ja, nu de kledingindustrie groeit in Guatemala, vestigen steeds meer Koreaanse bedrijven zich hier. Hoewel de Koreanen soms als een bedreiging voor de Guatemalteken worden gezien, brengt het ook een hele nieuwe keuken naar het land toe. 맛있게 드세요! Eet smakelijk!)

Traditionele wontons. ©Gossipguy

Maandag 20 november 2017
Hoewel 18 november mijn laatste officiële stagedag was bij AMG, moest ik op maandag nog terugkomen voor het invullen van de eindbeoordeling. Wat ik niet wist, was dat mijn stagebegeleider Gary een kleine afscheidsceremonie voor me geregeld had. Na een lange vergadering met alle teamleiders van AMG, werd ik de kleine salon in geroepen. Onder luid applaus moest ik gaan zitten en kreeg ik een bedankspeech van Gary. In het Spaans, want dat werd wel eens tijd, vonden ze. Daarna was het mijn beurt voor een korte speech en kreeg ik een diploma voor mijn inzet voor de jeugd van Guatemala. De ceremonie werd afgesloten met een groepsfoto en heerlijke donuts van Dunkin’ Donuts. Wat een raar gevoel… na ruim 32 weken ben ik geen stagiaire meer, nooit meer ‘the intern’. Als ik over een aantal maanden terugkom ben ik ineens een werknemer! Ik kan nu zeggen dat ik toch wel een beetje trots ben op mezelf. Met alle tegenslagen heb ik toch twee stages afgerond in een vreemd land, bij een vreemd bedrijf, met een vreemde taal. Het is gelukt!

Mijn laatste stagedag met v.l.n.r.: Sam, Lucas, Nidia, Rachel, Alex, Phil, Nico, Mary, Ruth en Gary.

Donderdag 23 november 2017
Weer een gevalletje ‘voor-de-eerste-keer’: Thanksgiving! Nu ik me helemaal thuisvoel in mijn nieuwe Canadees-Amerikaanse-Nederlandse-Guatemalteekse-Koreaanse familie, werd het ook eens tijd om mee te doen met de Amerikaanse gebruiken. Op de ‘laatste’ donderdag van deze maand (november heeft er 5, dus dan vieren ze het maar een week eerder) vieren de Amerikanen deze bijzondere dag, die al in 1864 werd ingevoerd door president Abraham Lincoln, om God te bedanken voor alles wat Hij aan de Amerikanen gegeven had en voor de stichting van de Verenigde Staten. Hoewel dat hele principe van dankbaarheid inmiddels is omgeslagen in een vreetfeest, begonnen we de maaltijd met gebed en een voorstelrondje. De familie Wilson opent elk jaar hun huis voor iedereen die maar wil komen en voornamelijk voor mensen die Thanksgiving zonder hun familie moeten vieren. De Nederlandse Dochters waren dus van harte welkom. Er was zo’n veertig man in huis, dus het was een gezellige boel. Iedereen had iets meegenomen en aangezien Megan en ik geen idee hadden wat we moesten maken, namen wij het drinken en het ijs voor onze rekening. De tafel in de tuin stond boordevol heerlijke gerechten. Kalkoen, aardappelpuree, cranberrysaus, zoete aardappelen, stuffing, gerookte ham, een heerlijke spinazie-aardbeiensalade van Hannah, jus, en nog veel meer lekkere dingen. Wat ik niet wist, was dat om een uur of twee de maaltijd al begint en al afgelopen is voordat de avond valt. Na het eten komen de spelletjes op tafel en om vijf uur is het tijd voor ‘de tweede ronde’: de toetjes. Chocoladecupcakes, pompoentaart, cheesecake, appeltaart met slagroom, vanille-ijs… een tweede maag was handig geweest. Na het toetje speelden we met een grote groep nog wat potjes Jungle Speed en een potje Rage en toen was het tijd om de dag af te sluiten. Pas rond 12 uur lagen we allemaal in bed, met pijnlijke magen van het vele eten. Mijn eerste Thanksgiving was een goede Thanksgiving!

… met natuurlijk de traditionele kalkoen! ©Josué Goge

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    6 december 2017 at 12:01

    ik ben heel benieuwd als je thuis bent of er ook de nodige kilo’s aangekomen zijn.
    dus het eerste wat jij gaat doen bij thuiskomst…..?!
    wat een overheerlijke kip zeg!
    hier moet je het doen met kipvlerkjes hihi.

    dikke kus, mam.

  • Leave a Reply