Daily Dutch Guateblabla Guatemala

Drugsbendes, Beatrix en missionaire ballen

Donderdag 4 mei 2017

Terwijl in Nederland de oorlogsslachtoffers worden herdacht, reis ik vandaag naar een gebied waar de oorlog waarschijnlijk nooit zal ophouden: zona 18. In dit deel van de stad heerst de drugsoorlog tussen de twee grootste bendes van Guatemala, Barrio 18 en Mara Salvatrucha. In een jaar tijd werden hier bijna 155 mensen vermoord. Dat zijn er 35 meer dan in heel Nederland in een jaar! Vandaag ging ik met het medische team, Mary en Luis Felipe, op pad om de scholen in deze wijk te bezoeken en te kijken of de kinderen hun vitamientjes slikken en of ze geen andere medische problemen hebben. Ik was enorm zenuwachtig voor het bezoek en het was maar goed dat ze me pas in de auto vertelden waar we heen gingen, anders was ik op het kantoor gebleven. Luis Felipe bleef zeggen dat ‘alleen God ons kan beschermen’, dat de wijk ‘heel, heel gevaarlijk’ is en hij ging zelfs bidden voor bescherming, wat hij gister helemaal niet deed. Met klamme handjes en trillende beentjes zat ik achter in de auto. Uiteindelijk heb ik niets engs gezien, maar dat betekent niet dat Zona 18 niet gevaarlijk is. De leraressen op de twee scholen, El Limón en Alameda, vertelden namelijk over wat de kinderen dagelijks meemaken. Buiten de veilige muren van de school worden veel mensen doodgeschoten en proberen drugsdealers drugs te verkopen aan kinderen van maar liefst vijf jaar oud. Ik zal nooit helemaal begrijpen wat voor leven de kinderen leven, maar ik weet wel dat het werk van AMG zoveel belangrijker is dan ik dacht!

Kinderen in Zona 18 spelen een spelletje binnen de veilige muren van hun school El Limón, de Citroen.


V
rijdag 5 mei 2017

Leve de vrijheid! Helaas geldt dat niet helemaal voor mij, aangezien ik nog steeds zonder paspoort gevangen zit in Guatemala. Op zich geen straf, maar er moet wel wat aan gedaan worden. Op naar het consulaat dus! Dit kleine, Nederlandse kantoortje ligt in Santa Catarina Pinula op ongeveer vijf kwartier rijden van San Cristóbal. Om kwart over 8 kwamen Sam en Hannah me ophalen voor een Nederlands avontuurtje, waarna het uiteindelijk twee uur duurden voordat we het consulaat binnenstapten. Midden op een afgelegen industrieterrein in Guatemala zag ik ineens het Nederlandse wapen op een gebouwtje prijken! Het kantoortje was allesbehalve normaal, want het bleek zich boven een ‘oer-Hollandse’ kaasfabriek te bevinden. Aan de muur hingen foto’s van koeien, tulpen, molens, klompen en het Koningshuis en het rook er naar heerlijke Gouda-kaas, wat ze daar ook verkochten. In het kantoor bevond zich gelukkig een Nederlander, Jacco, die me goed kon helpen met het aanvragen van een noodpaspoort. Even Nederlands lullen, over Alkmaar en Amsterdam, Bevrijdingsdag en Campina. De aanvraag duurde lekker Nederlands kort, dus voor we het wisten stonden Sam, Hannah en ik weer buiten. Zo kan het dus ook, Guatemala! De aanvraag is ingediend, gemaild naar Costa Rica, van daaruit opgestuurd naar Den Haag en daarna gaat de hele handel dezelfde weg weer terug. En dat alles in maar tien dagen. Ik hoef er helemaal nergens voor naartoe te vliegen en zodra ik weer in Nederland ben, kan ik het noodpaspoort inwisselen voor een echte. Was dat nou zo moeilijk?

‘s Middags stond er weer een zware training met de meiden van Verbena op het programma. De wedstrijd aan het eind van de training eindigde in 0-0, waardoor we met penalty’s de winnaar moesten bepalen. “They trust you”, zei Jairo nog, voordat ik de bal vol tegen de keeper aan schoot. Twee dagen later schaam ik me er nog steeds voor, maar wát word ik blij van deze enthousiaste meiden. Ik voel me enorm gezegend met de kans die Champions in Action me geeft en ik ga er alles aan doen om de beste vrouwelijke coach te worden die ze ooit gehad hebben.

 

Zaterdag 6 mei 2017

Opa is jarig! Daarom ging de wekker vandaag al vroeg en schoven we om 8 uur bij het ontbijt in Miraflores aan. Ik wist helemaal niet dat dit op de planning stond, dus ik lag nog in m’n bed toen de familie riep dat we bijna weg moesten. Bedankt hè! Hele familie op z’n paasbest aan het verjaardagsontbijt en deze Hollander komt opa even ongedouchet en met het zweet van de vorige training een feliz cumpleaños wensen. Was alweer helemaal klaar met vandaag, dus toen de familie voorstelde om ‘s middags naar de bioscoop te gaan, vroeg ik vriendelijk of ik naar huis mocht om aan mijn stage-opdracht te werken. Even heerlijk alleen in dit enorme huis en ik heb eindelijk een idee voor de eerste video, waar ik deze week mee ga starten. Nog even en dan arriveert m’n nieuwe laptop en een nieuwe camera, kan niet wachten!

 

Zondag 7 mei 2017

Vandaag even lekker kunnen uitslapen, want we hadden gisteravond besloten om naar de kerkdienst in de Mega Frater te gaan en die begon pas om 10 uur. Deze kerk is echt gi-gan-tisch, dus het is al een hele beleving op zich om er gewoon te zitten. De Guatemalteken vieren altijd op 10 mei moederdag, dus de preek ging deze keer over moeders. Er werd gebeden en geklapt voor alle moeders en dit was de eerste keer dat ik écht mijn lieve mama miste. Ik mis haar altijd wel op de achtergrond, maar het komt toch even binnen als de pastor vertelt over wat moeders allemaal moeten doorstaan. Mijn mama laat me gewoon acht maanden aan de andere kant van de wereld wonen om mijn droom waar te maken! Gelukkig komen mijn papa en mama op 13 juni naar mijn geliefde Guatemala en kan ik ze laten zien waarom ik zo enorm verliefd ben op dit prachtige land.

Zo ziet de Mega Frater er aan de binnenkant uit! Er is ruimte voor 17.000 mensen, maar vandaag waren er een stuk of 5000.

Na de dienst crossten we snel naar huis om vervolgens weer in de auto te stappen richting La Verbena, het hoofdkantoor van AMG. Vandaag stond er een lunch gepland met de mensen van het economic empowerment-programma. Dat zijn de mensen van bedrijfjes die banen aanbieden, leraren, dominees en alle andere mensen die ervoor zorgen dat de moeders van AMG werk krijgen. De lunch werd verzorgd door een groep Amerikanen van World Orphans die hier voor een weekje naartoe gereisd zijn. Enorm aardige mensen! Na een stevige lunch van Pollo Campero (gebakken kip met patat) was het tijd voor een twee uur durende voetbalwedstrijd waar ik uiteraard aan meedeed. Het was echt een hele gezellige middag en ik heb veel nieuwe mensen ontmoet. Waren alle zondagmiddagen maar zo leuk!

Na de lunch speelden we een potje voetbal en ik kwam er na twee uur pas achter met wat voor ballen we speelden! Deze ballen heten The Mission Balls en zijn verkrijgbaar in elke taal. Op de bal staan onder andere de tien geboden en een verhaal over verlossing. Super leuk idee! https://themissionball.org/

 

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    9 mei 2017 at 08:03

    lieve schat, ik mis je ook enorm maar door de technieken van tegenwoordig voel ik toch dat je dichtbij bent.
    wat een avonturen beleef je zeg.
    het is iedere keer weer gaaf om je blog te lezen.
    wij zijn God heel dankbaar voor de kans die wij krijgen om het werk van AMG te leren kennen, te zien en jou een dikke hug te komen brengen.
    Love you!mam

  • Leave a Reply