Baja Verapaz Daily Dutch Guateblabla Guatemala Sacatepéquez

Tapaderas, Superman en slaan als een Koreaan

Woensdag 24 mei – maandag 29 mei 2017

Excuus, excuus! Ik heb al bijna tweeënhalve week niets meer geschreven in het Nederlands, omdat ik het zo ongelofelijk druk heb dat ik amper tijd heb om de Engelse blogs bij te houden. Op woensdag 24 mei vertrok ik met een groepje van vijf Amerikanen uit Chattanooga en mijn vriend Sam naar Cubulco, een plaatsje in het noorden, op ongeveer acht uur rijden van Guatemala Stad. Het doel van deze reis was om waterfilters uit te delen aan families in de omgeving van het Señorita Elena-ziekenhuis, het ziekenhuis waar ik vorig jaar augustus drie weken heb doorgebracht om huisjes te renoveren. Het was ontzettend leuk om weer even terug te zijn in Cubulco en alle medewerkers te zien. Toen ik er vorig jaar was, waren bouwvakkers druk bezig met het bouwen van een nieuwe noodruimte en acht maanden later staat er ineens een heel nieuw gebouw! Deze week was echt een van de hoogtepunten van mijn twee maanden (!) in Guatemala. De Amerikanen waren ontzettend leuk en grappig en het uitdelen van de waterfilters was erg indrukwekkend. Sam had me van tevoren al gewaarschuwd dat het een pittige trip zou worden, omdat we veel in de bergen zouden ‘wandelen’. Sommige families woonden op bijna twee uur rijden en twee uur lopen van Cubulco, dus soms waren we een hele dag onderweg om één waterfilter af te leveren. Dat maakte me eigenlijk niet zoveel uit, omdat ik onderweg veel van de mooie natuur van Guatemala kon zien. Soms reden we zelfs zo ver de bergen in dat we boven de wolken uitkwamen. Ik heb deze week ook veel aan mijn Spaans kunnen werken, omdat we elke keer het hele waterfilterproces moesten uitleggen aan de families. In het Spaans! Aan het begin van de week had ik werkelijk geen idee wat een tapadera, grifo, tuerca of een barro (deksel, kraantje, moer en aarden pot) was, maar aan het eind kon ik het hele verhaal in vloeiend Spaans doen. Het was een prachtige week, vol met indrukwekkende huisbezoeken, schitterende uitzichten en angstaanjagende koeien. Ik ben één keer achtervolgd door een boze moederkoe, één keer door een agressieve waakhond en één keer bijna door een enorme stier, maar het was het zeker waard.


Dinsdag 30 mei 2017

Dinsdagochtend was het weer tijd om terug te gaan naar de stad. Na bijna vijf uur rijden (dat is een record!) kwamen we aan op de algemene begraafplaats van Guatemala Stad, waar we een goed uitzicht hadden over de enorme vuilnisbelt (el basurero). Hier vertelde Sam ons over de redenen waarom AMG – en ik –  precies in Zona 7 werkt, een van de gevaarlijkste zones van de stad. Op de vuilnisbelt werken veel kinderen die plastic en glas verzamelen om hun ouders te helpen met het inkomen, waardoor ze niet naar school kunnen. AMG werkt hard om zoveel mogelijk kinderen van de vuilnisbelt te plukken en ze een betere toekomst te geven door onderwijs, medische zorg en begeleiding bij het vinden van werk als ze de school verlaten. De vuilnisbelt en de begraafplaats zijn hele gevaarlijke plekken. De vuilnisbelt omdat het afval gemakkelijk verschuift en omdat er snel brand uitbreekt door alles gassen die uit het afval komen, de begraafplaats omdat (dronken) mensen duistere rituelen uitvoeren en omdat bendeleden vaak wraak komen nemen. We konden daarom niet heel lang blijven, dus besloten we onze weg te vervolgen naar Verbena, de plek waar ik werk. Hier gaven Sam en ik het team een korte rondleiding. Het is zó leuk als mensen Verbena bezoeken en ik als Nederlander trots kan vertellen dat ik hier ‘werk’! Kan het soms nog steeds niet geloven. Daarna reden we weer helemaal naar de andere kant van de stad, waar het AMG-guesthouse staat. Het is zo’n ongelofelijk mooi huis dat ik er met alle liefde zou willen wonen. Toen we eindelijk gesetteld waren in de slaapkamers, kwamen Phil en Jen, Claire, Anna, Cabot en Mimi, ‘de Wilsons’, langs om spelletjes met ons te spelen en met ons wat te eten bij Taco Bell. Het was weer eens enorm gezellig en de avond was echt veel te snel voorbij.


Woensdag 31 mei 2017

Vanochtend moesten we heel vroeg opstaan, omdat we gingen ziplinen in Antigua. Ik zag daar al een paar dagen naar uit, want als er iets is dat ik heel erg leuk vind, dan is het ziplinen! Lekker aan een stalen kabeltje door de bomen suizen, heerlijk. Met z’n veertienen propten we ons in het busje van AMG om er vervolgens veertig minuten later weer uit te springen in Antigua, mijn favoriete ‘dorp’ op aarde. Halverwege de vulkaan werden we in een enorm zwaar tuig gehesen, terwijl de familie Wilson en Sam in het nabijgelegen restaurant neerstreken. Met knikkende knietjes en trillende handjes begaf ik me met de vijf Amerikanen naar het eerste platform. Het was toch wel best hoog! Na twee platformen was alle angst verdwenen en zweefden we lachend en genietend tussen de bomen door. Na ongeveer een uurtje zwieren en zweven kwamen we uit bij de grootste beproeving van die dag: de Superman. Bovenaan een hoge trap werden we vastgemaakt aan de stalen kabels, dit keer met onze benen in de lucht. We hingen maar liefst tweehonderd (!) meter boven de grond toen onze gids ons van het platform afduwde. Als Supermannen- en vrouwen raceten we de kabel af, hoog boven de bomen, auto’s en watertjes. De kabel hing zelfs zó hoog dat er fluorescerend oranje ballen aan hingen om laagvliegende vliegtuigen te waarschuwen. Enkele seconden en zeshonderd meter later werden we keihard afgeremd door onze harnassen. Wat een avontuur! Met een brede glimlach liepen we terug naar het begin, waar we allemaal trots aan de rest vertelden hoe gaaf de Superman was.

‘s Middags streken we neer in wat volgens velen de mooiste McDonald’s ter wereld is: het antieke restaurant in hartje Antigua. Daarna liepen we met de hele groep naar de toeristenmarkt, die ik inmiddels al zo vaak bezocht heb dat ik precies weet waar je alles kunt kopen. Het was weer erg gezellig met de hele familie Wilson en aan de enorme hoeveelheid tasjes te zien denk ik dat de Amerikanen erg geslaagd zijn op de markt. Aan het eind van de middag reden we weer terug naar het guesthouse, waar we na een korte devotional (Bijbelstudie) begonnen aan een lange spelletjesavond vol met Ezelen, Body Body, Sardines en Jungle Speed. Als mijn hele leven een spelletjesavond was, dan hoorde je mij niet meer klagen. Ben gek op spelletjes!

Hier speelden we een heel raar en leuk Koreaans spelletje op het dak van het guesthouse, waarbij je zo hard mogelijk op iemands handen moest meppen.


Donderdag 1 juni 2017

Helaas kwam er vandaag een eind aan mijn eerste avontuur met een Amerikaanse groep. De hele week waren ze druk, luid en altijd aan het praten, maar vandaag was het hele huis stil. Het afscheid naderde en niemand zag daar naar uit. Ik weet precies hoe ze zich voelden. Afscheid nemen van Guatemala is een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen, zeker als je niet precies weet óf en wanneer je terug kunt gaan. Na het ontbijt hielden we nog een korte Bijbelstudie om de week te evalueren en daarna was het tijd om de auto in te laden en naar het vliegveld te rijden. Onderweg zei niemand iets, wat het allemaal nog een stukje moeilijker maakte. Ik heb enorm veel respect voor Sam en Phil die bijna elke week afscheid moeten nemen van een team! Toen alle Amerikaanse koppies uit het zicht verdwenen waren, reden Sam en ik door naar het kantoor, waar de werkweek weer verderging alsof het nooit onderbroken was.

Het Amerikaanse team en ik met onze twee gidsen Ronny en Eulalia na een slopende wandeling in de brandende zon.

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Yolanda Swager
    7 juni 2017 at 15:13

    nog even en dan zien pap en ik ook Antigua, dan niet van zo’n hoogte maar toch.
    wat hebben wij er een zin in om jouw zo geliefde Guata te zien zeg.
    de koffers staan hier open en steeds verdwijnt er weer iets in wat we niet moeten vergeten.
    lastig hoor om nou precies na te denken wat mee te nemen maar je weet het, als je geld, paspoort en je medicijnen bij je hebt dan is dat goed, de rest is te koop.
    nog precies 6 nachtjes slapen Mar en dan zien wij elkaar, nooit gedacht maar altijd gehoopt.
    De Heer is zo goed!

    dikke kus, Ron pap en mam

    • Reply
      Mariëlle
      7 juni 2017 at 17:02

      Jaaa, nog even!

  • Reply
    Ronald
    9 juni 2017 at 18:57

    Hoi Mariëlle, wat ongelofelijk gaaf wat je daar allemaal onderneemt en doet. We lezen met veel plezier je blogs en wensen je veel plezier straks met je ouders. Je bent werkelijk een voorbeeld en een zegen voor de mensen om je heen.
    ENJOY van deze lifetime experience.
    Groeten, Ronald,Marjan,Nynke & Anouck

    Ps. Kunnen we als kerk nog wat voor je betekenen ?

    • Reply
      Mariëlle
      9 juni 2017 at 20:26

      Dag familie Beukema,

      Wat leuk om van jullie te horen! Nog maar vier nachtjes slapen en dan zijn eindelijk mijn ouders hier, kan echt niet wachten om ze alles te laten zien. Bedankt voor de mooie woorden. Soms heb ik het gevoel dat mijn werk inderdaad een zegen kan zijn voor de mensen hier, al heb ik ook wel momenten dat ik geen idee heb wat ik hier aan het doen ben! Dat hoort denk ik ook bij wonen in het buitenland…
      Ik ben van plan binnenkort een fundraiser op te starten om AMG te bedanken voor alles wat ze voor me gedaan hebben toen ik net beroofd was, dus zodra ik daar alles voor geregeld heb zal ik het iedereen in de kerk laten weten.

      Liefs uit Guatemala,
      Mariëlle

    Leave a Reply