Chimaltenango Daily Dutch Guateblabla Guatemala Sacatepéquez

Papa, mama en de hemel op aarde

Deze week waren mijn ouders op bezoek en ik heb een aantal dagen zonder computer gezeten, vandaar deze late update!


Dinsdag 13 juni 2017

Na een kort dagje op het kantoor waarop ik samen met Gary aan de eerste AMG-video heb gewerkt, was het tijd om een nieuwe woonplek voor mij te vinden. Over een aantal weken komt er een tweede stagiaire uit Nederland, mijn vriendinnetje Megan, en ik moet aan het eind van deze maand mijn gastgezin verlaten. Vandaar dat we deze dag een aantal opties gingen bekijken. We eindigden bij het guesthouse van AMG in de wijk tegenover de wijk waar ik nu woon. In de kelder van dit enorme, prachtige, veilige huis bevindt zich een grote kamer met een eigen opslagruimte en badkamer en hoewel het nooit echt onderhouden is, was ik op slag verliefd op de plek. Het rook er een beetje muffig en het licht deed het niet, maar de gedachte dat ik samen met Megan veel meer vrijheid en privacy had, gaf voor mij de doorslag. Nog een paar weekjes klussen en dan verhuis ik naar mijn droomhuisje! Na het bewonderen van mijn nieuwe woonplek, dineerde ik samen met Sam in de grote open keuken van het huis, waar meneer heerlijke octopus (!), rijst en pittige groente had gekookt. Na een uurtje slapen stapten we rond 9 uur ‘s avonds in de bus op weg naar het vliegveld. Onderweg pikten we Phil en Anna nog even op, zodat ze ook mijn ouders konden ontmoeten. Die zouden om 10 uur landen, maar Guatemala zou Guatemala niet zijn als we niet tot half 12 zouden moeten wachten. En toen, eindelijk… mijn ouders in MIJN land, in MIJN stad! Hoewel het al donker was, keken ze hun ogen uit in de bus op weg naar het teamhuis. Na twee jaar konden ze eindelijk Sam en Phil ontmoeten, over wie ik al twee jaar enthousiast thuis verteld had. Het was ongelofelijk bijzonder om naast ze te zitten in de bus en ze te kunnen vertellen over alles wat ze buiten langs zagen komen. Rond twee uur ‘s ochtends kropen we eindelijk in onze zachte bedjes en vielen uitgeput in slaap. Ze zijn hier en mijn week kon niet meer stuk.

Ze zijn er eindelijk!

Woensdag 14 juni 2017

Woensdag 14 juni 2017

De dag begon gelukkig niet zo vroeg als op de planning stond, want we konden pas om negen uur aanschuiven bij het ontbijt. En het allermooiste: mijn ouders hebben meteen hun eerste aardbeving meegemaakt! Rond een uur of half twee ‘s ochtends vond er een aardbeving plaats in het noordwesten van Guatemala met een kracht van 6.9 op de schaal van Richter. Ik kan je vertellen: dat is heftig. De volgende ochtend was ik me er niet van bewust dat de aarde had gebeefd, maar nu ik er zo over nadacht leek het me toch wel heel onwaarschijnlijk dat de dame bovenin het stapelbed zo heen en weer aan het schudden was. Werd er zelfs een beetje misselijk van! ‘s Ochtends bleek dat de schade aanzienlijk groter was dan dat we in de stad konden zien. Vijf doden, zeven gewonden en honderden huizen verwoest door aardverschuivingen. Er was zelfs angst voor een tsunami! Een goed begin van mijn tijd met mijn ouders, dacht ik zo. Mijn ouders zijn trouwens meegereisd met een groep sponsors van Woord & Daad, dus de komende week zullen we voornamelijk samen scholen bezoeken, sponsorkinderen ontmoeten en een aantal toeristische uitstapjes maken. We hebben er zin in! Aan het eind van de ochtend was het tijd om met z’n allen de algemene begraafplaats en de vuilnisbelt te bezoeken, waar ik in mijn vorige blog ook over schreef. Het blijft elke keer weer heftig om te zien dat bijna 11.000 mensen afhankelijk zijn van het werk in deze hel op aarde. Tegelijkertijd blijft het altijd een mooie herinnering aan waarom ik hier ben, waarom AMG hier werkt en waarom er hier nog zoveel te doen is.  Zeker ook omdat een groot deel van ‘onze’ kinderen uit families komen die tot deze elfduizend behoren. De stank was vreselijk en de gieren zwierven boven onze hoofden, wachtend op een nieuwe berg eten. Na het indrukwekkende bezoek aan de vuilnisbelt en de begraafplaats reden we door naar Verbena, de wijk waarin ons hoofdkantoor ligt. Eindelijk konden mijn ouders mijn kantoortje zien! De kinderen op Escuela Rayo de Luz hadden hun best gedaan om ons goed te verwelkomen. Overal hingen Nederlandse vlaggetjes en werden we ontvangen met liedjes, dansjes en presentaties. Vol trots leidde ik mijn ouders en de rest van de groep rond en vertaalde ik waar nodig wat Spaans en Engels. ‘s Middags hield directeur Brian een praatje over de geschiedenis en het werk van AMG. Iedereen was wel een beetje onder de indruk van de enthousiaste, aardige en spontane Brian. Gelukkig reist hij binnenkort met ons mee naar Quetzaltenango! De groep kon wat vragen stellen, terwijl de eerste sponsors hun kinderen ontmoetten. Na Verbena reden we een stukje door de stad, de bergen in, naar Colegio Las Vistas. Las Vistas betekent letterlijk de uitzichten, dus we waren ook niet verbaasd toen we de school binnenliepen en een prachtig uitzicht over de stad hadden. Ook hier hadden de kinderen weer dansjes en presentaties voorbereid en konden enkele sponsors hun kinderen zien. Het was een enorm lange dag voor de groep (en voor mij stiekem ook), dus na het bezoek aan de laatste school reden we terug naar het guesthouse in San Cristóbal waar de kitchen ladies een heerlijke maaltijd voor ons hadden bereid.

Met Sammy en mijn meiden in Escuela Rayo de Luz, Verbena.

Donderdag 15 juni 2017

Na een heerlijk ontbijt (dat kunnen de Guatemalteken wel) kropen we weer in de twee busjes, op weg naar Colegio Bethel in Patzicía. Geloof me als ik zeg dat ik nog nooit zó’n prachtige verwelkoming heb gehad. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. De ruim 300 studentjes van de school stonden ons aan de andere kant van de poort op te wachten in traditionele kleding met Nederlandse en Guatemalteekse vlaggetjes, luid joelend en klappend en met het Wilhelmus op de achtergrond. Op het podium prijkten grote gekleurde letters met ‘Welcome Friends, Netherlands, Bienvenidos’ en we werden als helden ontvangen. De kinderen hadden een mooi toneelstuk over de Guatemalteekse held Tecún Umán en de nationale vogel, de Quetzal, voorbereid. We kregen weer een rondleiding door de school, waar de kinderen trots lieten horen dat ze in het Nederlands tot tien konden tellen en dat ze alle kleuren in het Nederlands geleerd hadden. Een aantal dansjes en sponsorbezoeken later, was het alweer tijd om de school achter ons te laten. We werden onder luid applaus en gejuich uitgezwaaid. Het is echt heel erg indrukwekkend om te zien hoe lang die kinderen op zo’n groep met sponsors wachten en hoe ze daar naartoe leven. Ik zal het niet snel vergeten! Daarna reden we door naar een van mijn favoriete plekken in Guatemala: Campamento Canaán! Vanaf 12 jaar mag elk AMG-kind een weekje per jaar naar dit kamp om even te ontsnappen aan het zware dagelijkse leven. Dit kamp is enorm bijzonder, omdat veel kinderen hier de liefde van God leren kennen en even helemaal kind kunnen zijn. Kampbeheerders Jose Luis en zijn vrouw Orfa leiden al meer dan dertig jaar vol passie en liefde dit kamp en delen maar al te graag hun verhaal. Omdat veel van de groep niet heel sterk waren in Engels en Spaans, mocht ik het verhaal van Jose Luis vertalen. Toen we een van de slaapzalen binnenliepen viel Jose op zijn knieën en bedankte huilend de sponsors. “Jullie zorgen ervoor dat deze kinderen naar dit kamp kunnen en in dit kamp worden levens veranderd. Júllie veranderen Guatemala. We kunnen het niet alleen.” Nou, ga dan nog maar eens met droge ogen en een vaste stem vertalen… Buiten bedankte Jose Luis mij ook voor het vertalen. Ik zei tegen hem dat mijn werk niet zo heel bijzonder was, aangezien veel Nederlanders eigenlijk gewoon Engels spreken. “Je bent wel bijzonder. Je bent net zoals Jezus. Hij verbond de hemel met de aarde. Jij verbindt de Nederlanders met de Guatemalteken.” Wow.


Wat een welkom!

Met een stevig lunch en een chemisch blauwe smurfenpudding in onze maag vervolgden we onze lange weg naar Yalú, een klein dorpje in de bergen waar 98% van de inwoners Katholiek is. In dit dorpje staat het overheidscentrum Nim Jay, waar de kinderen ‘s middags na school naartoe komen om te lunchen en voor bijles. Ook hier kregen we weer dansjes te zien. Daarna was het eindelijk tijd voor de langverwachte huisbezoeken. Ik heb inmiddels al veel armoede gezien in de huisjes, maar het was toch wel heel mooi om mijn ouders te laten zien hoe veel mensen in Guatemala leven. De groep werd opgesplitst en ‘mijn’ groep bezocht een vader met twee dochters. Moeder en de vijf andere kinderen waren aan het werk en vader was druk bezig om nieuwe bronnen van inkomsten aan te boren. Zo vertelde hij trots over zijn kleine viskwekerij en zijn konijnenfokkerij en we mochten proeven van de verse, groene, ‘sinaasappels’. Het gezin was naar Guatemalteekse begrippen ‘best rijk’, aangezien ze drie aparte gebouwen hadden: een keuken en twee slaapzaaltjes. Eén voor de ouders en één voor de kinderen. Een van de dochters werd gesponsord door iemand uit de groep, dus het werd een groot feest in het huisje. Voorzichtig werden alle meegebrachte cadeautjes uitgepakt. Kleurpotloden, boekjes en… een pop! Het kleine meisje liet de pop het hele bezoek niet meer los. Iemand uit de groep had het goede idee om bellenblaas mee te nemen. Wat een lol hadden de kinderen! Het hele dorp stond inmiddels op het terrein om te kijken wat die rare Nederlanders kwamen doen, dus het was ook een mooie gelegenheid om mijn Spaans weer wat op te krikken. Na het bezoek werden we weer herenigd met de andere helft van de groep, waarna we samen weer terugreden naar het guesthouse.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply