Daily Dutch Guateblabla

Blatende Belgen, rennen voor poema’s en kakkerlakken in de vriezer

Zaterdag 23 september 2017
Na een heerlijk lange nacht werden we vandaag al vroeg wakker om naar het Selvatura-park te gaan voor een zogenaamde hanging bridges tour, een tocht van hangbruggen door de jungle. We werden al vroeg opgehaald door een busje van het park, dat ons gratis naar de bestemming bracht. Onderweg stapten tot onze grote verbazing, frustratie en verdriet een hele groep oudere Belgen bij ons in het busje. “Amai! Smoet je kiet’n moar in!” En weg was ons goede humeur. Denken we eindelijk een beetje bevrijd te zijn van de Europeanen, zitten we potverdikkie met een groep Belgen in de bus. En het werd allemaal nog een beetje erger toen we een Belgisch stel met pittig-kort-kapsel achter ons aan kregen door de jungle, die totaal niet doorhadden dat ze echt geen apen zouden zien als ze zo hard tegen elkaar zouden blijven tetteren. Daarnaast wilden ze van elke brug een foto maken en wachtten ze net zo lang tot Megan en ik van de brug af zouden gaan. Ja dag! Ben hier om wilde dieren te zien, niet om binnen een half uur door het park te zijn! De hangbruggen waren soms nogal spannend, aangezien de meeste bruggen daar waarschijnlijk al een aantal jaar hingen. Onderweg zagen we niet heel veel spannende dingen, maar het was wel gaaf om ons even in de Jungle Book te bevinden.
Net op tijd voor de regen kwamen we bij het eind van het park aan, waar we even in het restaurant gingen kijken voor wat te eten. Ongelofelijk, wat een prijzen! Zelfs thee kostte al 3 euro en voor de rest kon je bijna niets eten onder de 15 euro. Geen wonder dat er niemand in het restaurant zat. Costa Rica is leuk, maar het eten is soms echt veel te duur. We besloten daarom maar de bus terug te nemen en door het natuurreservaat te lopen waar het hotel in staat. De regen begon al vroeg en eindigde de hele dag niet meer, waardoor we wéér niet de kans kregen om onze schoenen te drogen. De rest van de middag bestond voornamelijk uit films kijken, want we waren immers naar Costa Rica gegaan om even lekker niets te doen!

De hanging bridges in het Selvatura Park.

Zondag 24 september 2017
Vandaag waren we van plan om naar het Cloud Forest te gaan, dus stonden we keurig op tijd bij de bushalte in het dorp. Je raad het al: geen bus te bekennen. Na ongeveer een uur wachten besloten we daarom maar een veel duurdere taxi te nemen. De taxichauffeur probeerde ons nog even af te zetten door te suggereren dat we naar de Cloud Forest Lodge moesten, maar toen we zeiden dat we naar het park wilden, zei hij “Ohh, dat is dan 5000 colones, geen 1000.” Ja, zo kan ik het ook! Maar goed, we hadden geen andere keus. Eenmaal in het park aangekomen, gingen we vol enthousiasme op zoek naar allerlei wilde dieren. Na een half uur hadden we nog steeds niets meer gezien dan vlinders en wat vogeltjes, dus liepen we rustig door. Aan het eind van het park liep bijna helemaal niemand meer, dus liepen we in ons eentje door de mistige paden van het bos. Het was zo stil en mistig dat we er een beetje bang van werden. Af en toe hoorden we naast ons zoveel geritsel en afbrekende takken, dat we het bijna op het rennen zetten. Ga je naar een bos om wildlife te spotten, durf je niet eens te kijken wat het is! Gewapend met een selfiestick probeerden we zo snel mogelijk het park weer uit te komen, wat nog best een tocht was, aangezien de heenweg al bijna een uur in beslag nam. We vonden het beide stiekem doodeng en van de beloofde uitzichten zagen we toch geen drol. Eenmaal weer bij de uitgang aangekomen, doken we snel het warme restaurant in voor een lekker bord pasta. In het restaurant konden we zien wat voor dieren er zoal in het park rondliepen en wat bleek… poema’s! We waren toch niet voor niets zo zenuwachtig! Je weet natuurlijk nooit wat je tegenkomt… ‘s Avonds hadden we een night tour geboekt door het reservaat waar ons hotel in stond, samen met een Nederlands stel dat op huwelijksreis was. Wel grappig dat een night tour gewoon al om 5 uur ‘s avonds begint en rond een uur of 7 eindigt, omdat het dan toch al pikkedonker is. Om kwart over 5 kwam gids Jonathan ons ophalen en begonnen we aan onze spannende en hilarische tocht door de jungle, gewapend met zaklampen en regenponcho’s, want man, wat een water kwam er weer naar beneden. Onderweg legde Jonathan ons uit wat we zoal konden vinden. Bij elke plant of insect wist hij wel wat interessants te vertellen. We zagen spinnen, vlinders (onder andere de nationale vlinder blue morpho), prachtig gekleurde vogels (voor de vogelaars onder ons: orange belly trogon, een blue crowned motmot, wat kolibries en een tinamou), een grey mouse lemur en af en toe een coati of agouti, een soort van kruising tussen een enorme rat, een konijn en een cavia. Zelfs bij de kakkerlakken wist Jonathan nog te vertellen dat ze zelfs nog leven als je ze een jaar in de vriezer legt, wat meneer ook gedaan heeft als experiment. Lekker, kakkerlakken naast je softijsjes… Na ongeveer twee uur door de jungle wandelen en megaspinnen ontwijken, leverde Jonathan ons weer keurig af bij de receptie, waarna we moe maar voldaan in onze bedden kropen.

Blue Morpho, de nationale vlinder van Costa Rica.

 

De Orange Belly Trogon

 

De Tarantula

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    1 October 2017 at 13:19

    ooh kak Marielle, die laatste foto zat ik nu echt op te wachten zeg.
    zelfs achter de laptop voel ik mij niet veilig, oog in oog te staan met dat beest.
    dan heb je aan onze spinnenvanger thuis ook niet veel haha.
    jullie durven wel wat hoor, petje af!!!
    xxx mam

  • Leave a Reply