Chimaltenango Daily Dutch Guateblabla Guatemala

Dag van het Leger, Costa Rica en Eppstein-Barr

Donderdag 29 juni 2017
Happy AMG-dag! Vandaag lekker de hele dag vrij om alle AMG’ers te vieren. Docenten, doktoren, kantoormedewerkers, het onderhoudsteam, iedereen krijgt vandaag vrij als bedankje. Behalve ik natuurlijk. Gister was Gary voor de zoveelste keer onze afspraak om te filmen vergeten, dus moest ik vandaag in alle vroegte toch naar een leeg kantoor om een video op te nemen met de tweeling Wilson en Fabian. En die hadden er natuurlijk he-le-maal geen zin in, dus probeerden we ze maar om te kopen met films en Lego. Ik weiger nóg een film te maken met kinderen en al helemaal niet om negen uur op een vrije dag. Uiteindelijk waren we er rond een uur of 11 allemaal klaar mee en kon ik alleen maar hopen dat ik genoeg goed beeldmateriaal had om een professionele video in elkaar te flansen. Ik was er sowieso al helemaal klaar mee, omdat ik vandaag met Jen had afgesproken om te gaan shoppen voor ons nieuwe ‘appartementje’ (lees: kelder). Kan niet wachten om binnenkort een blog te schrijven over het eindresultaat! Met een boodschappenkar vol handdoeken, prullenbakken, een wc-schrobber, badmatten, douchegordijnen en zeep reden we terug naar het guesthouse. Onderweg kregen we een berichtje van manlief Phil, dat de groep al gearriveerd was in het guesthouse. Gezellig! Bij aankomst bij het huis schrok ik wel een beetje.. de halve groep lag ziek op de bank en van alle energie die de groep had toen ze vertrokken was niets meer over. Vroeg me wel af wat voor gekke dingen ze gedaan of gegeten hadden. Geen Jungle Speed-avondje dus vandaag. Morgen weer een dag.

De eerste video voor AMG is in de maak!

Vrijdag 30 juni 2017
Weer terug naar Antigua! Mijn zevende keer alweer in dit prachtige stadje, deze keer met een grote groep Amerikaanse tieners. Vandaag is het ook El Día del Ejército, de Dag van het Leger, waardoor iedereen lekker een dag vrij heeft. Of nou ja, ‘lekker vrij’ betekent in dit geval ook dat je uren in de file staat als je ergens heen wilt. Zo ook wij. We brachten een uurtje door op de toeristenmarkt waar Anna per se een matchende drug rug met mij wilde kopen, dus nu ben ik de trotse eigenaar van een enorme, lichtroze hippietrui. Ach, ik kon Guatemala ook niet verlaten zonder drug rug, dus dan kan ik er net zo goed vandaag eentje kopen. Een drug rug heet trouwens zo omdat er in de zakken gemakkelijk drugs vervoerd kan worden en de stof een beetje doet denken aan een geweven tapijt (rug). Doe ik niet aan natuurlijk, maar een beetje toerist moet er wel eentje hebben. Na de toeristenmarkt streken we neer in de overvolle, prachtige McDonalds, waarna we ons naar El Tenedor del Cerro begaven. Een prachtig uitzichtspunt in een openluchtmuseum met een luxe restaurant, waar Phil, Jen, Mimi, Anna, Sam en ik neerploften terwijl de groep ging ziplinen. Een paar uur later klommen we weer in de grijze busjes, terug naar het guesthouse waar we na het wegwerken van een flink aantal stukken pizza wat potjes Jungle Speed speelden. Echt, als je dit leest en je hebt geen idee hoe je je kinderen moet vermaken: koop Jungle Speed! Aan wie ik het spel ook introduceer, iedereen is er gek op en kan er geen genoeg van krijgen. Ik denk dat ik hier in Guatemala al minstens zestig potjes gespeeld heb! Vroeg in de avond namen we afscheid van de groep, omdat ze de ochtend daarna heel vroeg op het vliegveld moesten staan. Dag Engedi, tot ziens! Anna en Claire zeurden al de hele week of ik bij ze wilden logeren, dus vandaag was het eindelijk zover: sleepover bij de Wilsons. We waren allemaal zo moe, dat we na een paar rondjes buiten lopen snel ons bed in doken.


Zaterdag 1 juli 2017
Vanochtend lekker een rustig ochtendje met biscuits and gravy als ontbijt: een soort gebakken broodje met vlees en witte saus. Typisch gerecht uit het zuiden van de Verenigde Staten, maar voor mij compleet onbekend. Wel erg lekker! Na het ontbijt vertrokken Phil en ik naar het guesthouse om de vloer en de deuren te verven. Het ziet er al heel goed uit, nu de meubeltjes nog. Kan niet wachten tot het woensdag is! ‘s Avonds speelden we een gezellig potje van mijn allerfavorietste spelletje ter wereld: Kolonisten van Catan. Gelukkiger kan je me niet krijgen. Zelfs Sam kwam er zijn huis voor uit (die de komende maanden in het huis van Brian woont, tegenover het huis van de Wilsons). Een heerlijk rustig dagje om onze batterijen vol op te laden voor de Nederlandse World Servants-groepen komen. Nog 11 dagen wachten en dan komen ze aan in Guatemala, echt een gekke gedachte.

Het prachtige Antigua.

Zondag 2 juli 2017
Ik roep al drie maanden trots dan ik nog niet ziek geweest ben, maar vandaag kwam daar helaas verandering in. Al twee weken lang heb ik uitslag op mijn hoofd en in mijn nek en sinds een week zijn daar ook opgezwollen lymfeklieren bijgekomen. En nu dus ook het gevoel van koorts, pijn in mijn hoofd en nek en grote vermoeidheid. Guatemala en ziek worden zijn een onafscheidelijk paar. Daarom bleef ik vandaag de hele dag thuis om even uit te rusten.

Maandag 3 juli 2017
Help, koorts! Vanmiddag snel naar de dokter gereden om me te laten onderzoeken. “Ik weet bijna zeker wat je hebt. Je hebt mono.” Oké, fijn, maar wat is dat? Mononucleosis wordt veroorzaakt door het Eppstein-Barrvirus, een herpesvirus dat koorts, uitslag, opgezwollen lymfeklieren, hoofdpijn, keelpijn, vermoeidheid en gebrek aan eetlust veroorzaakt. Daarnaast kan het zelfs je lever en milt laten opzwellen, maar dat is bij mij (nog) niet het geval. De uitslag is nog het meest vervelend, wat een jeuk! Het wordt voornamelijk overgedragen door speeksel, dus waarschijnlijk heb ik het gekregen van een kwijlend of niezend kind op een van de scholen. De dokter raadde me ook aan om een bloed- en urinetest te laten doen om enge ziektes als Zika, Dengue en Chikungunya uit te sluiten. Ik heb dus Eppstein-Barr en zal de komende weken ziek blijven. Na het doktersbezoek heb ik wel de medicijnen opgehaald en die lijken langzaam te werken. De uitslag in m’n nek verdwijnt langzaam en ook de jeuk is minder. Een van de medicijnen is een antihistamine en die ‘kon me wat slaperig maken’. De dokter vertelde me niet dat het medicijn blijkbaar een krachtig slaapmiddel bevat, want na 14 uur slapen kon ik nog steeds niet wakker blijven. Uitrusten en veel water drinken zijn de belangrijkste voorschriften van de dokter, dus nu moet ik een weekje rustig aan doen. Lastig hoor, in Guatemala.

Hoogtepuntje van vandaag is dat Megan en ik eindelijk onze tickets naar Costa Rica hebben geboekt, dus van 21 september tot en met 28 september liggen we lekker bruin te bakken op een van de mooiste stranden van Centraal-Amerika. Zin in! Mocht je nog tips voor ons hebben, laat het me weten in de comments.

 

Megan en ik gaan naar Costa Rica op 21 september!

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Yolanda Swager
    11 July 2017 at 11:26

    wat een onwijs mooie foto met dat diepzielige kindje wat daar zit, heb jij die foto geschoten?
    dat strand ziet er ook geweldig mooi uit en voel enige jaloersheid opkomen als je het niet erg vindt.
    ik ben blij dat je aan de beterende hand bent en hou je rust hoor.
    iets minder vaak en fanatiek spelletjes doen zou zeker helpen hierbij 🙂

    XXXX

    • Reply
      Mariëlle
      11 July 2017 at 23:47

      Jup, dat is een scène uit de video die we geschoten hebben! Zal ‘m snel laten zien!

  • Reply
    Petra
    20 July 2017 at 18:21

    Hej die Mariëlle!
    Hier een berichtje van de moeder van Christianne 🙂
    Goh hee wat een prachtige foto’s zie ik! Wat een mooi land joh!
    En wat een bijzondere dingen maak je mee …. prachtig wat je doet.
    Maar wel minder fijn dat je ziek bent geworden, bah! Het hoort er kennelijk bij maar veel beterschap verder, hopelijk gaat het alweer wat. Veel succes daar nog en geniet!! (Hier mis je niks).
    Veel groeten uit Langedijk.

    • Reply
      Mariëlle
      22 July 2017 at 18:18

      Dag lieve moeder van Christianne 😉
      Het is echt een prachtig land ja, het verwondert me telkens weer! Het gaat inmiddels alweer een stuk beter met mijn gezondheid, morgen mag ik eindelijk weer lekker het huis uit en daarna mag ik langzaam weer met het team van World Servants aan de slag, want er komen nog een aantal super leuke dagen aan! Ben nog steeds verliefd op het mooie Guate en het werk is leuk en uitdagend. Gelukkig mis ik in Nederland niks, behalve dan het EK-vrouwenvoetbal! En een frikandel-speciaal zou ook niet verkeerd zijn.. Hoop dat met jullie ook alles goed gaat! Lieve groetjes terug uit San Cristóbal.

    Leave a Reply