Daily Dutch Escuintla Guateblabla Guatemala

Dansen in de kerk, vulkaanuitbarsting en dubbel afscheid nemen

Zondag 20 augustus 2017
Hoewel bijna de volledige dag in het teken stond van inpakken en boekjes schrijven voor elke deelnemer, begonnen we de dag eerst zoals het hoort: kerk! Vandaag werden we welkom geheten in de nogal traditionele, conservatieve, Amerikaanse zendingskerk Union Church of Guatemala. In 2015 was ik er ook geweest met mijn team, dus ik vond het stiekem best heel leuk om hier weer naartoe te gaan. Best apart, aangezien 80% van de WS-groep helemaal niet naar de kerk gaat. Het was dus best even wennen voor ze om psalmen met woorden als thy, thee en thyself te zingen in houten kerkbankjes waar je bijna een dubbele hernia van zou krijgen. De helft vond het prima te doen, de andere helft wist niet hoe snel hij weer uit de banken vandaan moest rennen. Na een snel kopje koffie reden we weer terug naar het teamhouse, waar we op de bank kropen om in elkaars complimentenboekje te schrijven. Best lastig, aangezien ik precies één keer kinderwerk heb meegemaakt en precies één bouwdag. Ik had echt geen idee wat ik voor iedereen moest schrijven, maar na een aantal uur had ik het toch maar weer voor elkaar gekregen. Na de lunch maakten we ons weer klaar voor de worshipavond (heerlijk!), waar we verrast werden met een lekkere, vette pizza. Vervolgens hebben we heerlijk staan klappen, zingen en dansen, zélfs de mensen die nooit naar de kerk gaan! Wie weet wat voor impact zo’n worshipavond kan hebben…

Probeer met dit nummer maar eens stil te blijven staan!

Nadat we al onze energie eruit gezongen en gedanst hadden, liepen we nog even het dak op voor een prachtig uitzicht over de verlichte stad. Tot onze grote vreugde zagen we in de verte de vulkaan Pacaya uitbarsten! Een vulkaanuitbarsting! Al gauw liep het hele dak vol met mensen en vulde de lucht zich met ooooh’s en aaaah’s. Wat een prachtige afsluiting van mijn grote World Servants-droom. God is goed, altijd.

Pacaya in volle glorie!

Nog geen week geleden stonden we hier marshmallows te roosteren!


Maandag 21 augustus 2017
De dag begon vandaag maar liefst om 2 uur ‘s ochtends… World Servants GU217 stond al vroeg klaar om te vertrekken! Hoewel het ‘nogal vroeg’ was, wilde ik toch met ze mee naar het vliegveld, om het project goed af te sluiten. In de bus naar het vliegveld werden nog één keer alle zelfgeschreven projectnummers ten gehore gebracht. Met een brede glimlach arriveerden de groep en ik op de luchthaven, waar alle 28 rode tassen binnen mum van tijd uit de bus gesleept werden. Na nog eens 28 stevige knuffels liepen ze stilletjes door de deuren. Dag GU217, ik ga jullie gezelligheid missen! Zes weken van drukte, avonturen, feest, gezelligheid en dromen zijn tot een einde gekomen, het normale leven gaat weer beginnen. Wat heb ik enorm genoten van dit grote avontuur.

Helaas kreeg ik ‘s avonds, op de verjaardag van mijn lieve mama, het verdrietige bericht dat mijn oom Rens is overleden. Een gek idee dat hij nooit meer op de verjaardagen van mijn ouders zal verschijnen en dat ik geen afscheid van hem heb kunnen nemen. Ondanks dat ik zo ver weg zit en er niets is dat ik kan doen, voelde het als een rare, sombere dag.

Dag GU217, bedankt voor alles, jullie worden gemist!

 

Een kind in Guatemala sponsoren? Klik hier: Change the Future.

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    22 August 2017 at 15:05

    wat onwijs gaaf zeg die vulkaan, ik hoop dat ook nog eens te zien in Guata!
    ik kan mij goed voorstellen dat het vreemd is oom Rens niet meer te zullen zien.
    het leven gaat door, voor iedereen maar gemis zal er altijd wel zijn.
    Mijn verjaardag zal ons dat altijd herinneren.
    Maar oom Rens kunnen we zo ook niet vergeten!
    xxx mam

  • Leave a Reply