Daily Dutch Guateblabla Guatemala Solola

Duistere wijken, bedbugs en vliegen over de vulkaan

Vrijdag 28 juli 2017
Helaas was het vandaag tijd om World Servants GU117 weer op het vliegveld af te zetten. Vroeg in de ochtend moesten Megan en ik ook onze tassen inpakken, want we zouden na het vliegveld meteen doorreizen naar Lago Atitlán! Om kwart over 10 reed de gele bus vol zwaarbepakte Servants bijna de vertrekhal binnen. Na vele dikke knuffels en een kort afscheid kropen Megan en ik en de buschauffeurs Jorge en Pancho weer de bus in, op weg naar Verbena. Daar stond een nieuwe bus klaar met een team van Gary, onze stagebegeleider. Gelukkig kregen we een paar dagen voor vertrek te horen dat we gratis en voor niets mee mochten reizen met zijn team. Gratis vervoer! Helaas moest voor gratis ook een prijs betaald worden. Comfortabel was een groot woord en naast ons zat een van de Amerikanen kéihard mee te schreeuwen (ja, echt!) met de muziek. “Dat doet ie altijd, dat schreeuwen”, zeiden zijn groepsgenoten schouderophalend. Op een gegeven moment hing meneer zelfs uit het raam te schreeuwen naar voorbijgangers. Megan en ik keken elkaar met grote ogen aan. Is die jongen wel helemaal normaal? We werden er in ieder geval krankzinnig van. Vier uur met bonkende muziek en een schreeuwende Amerikaan… eens maar nooit weer. Goed, je mag een gegeven paard niet in de bek kijken, hè? Rond een uur of half vier (een half uur te laat voor de vertrekkende boot) reden we Panajachel binnen. We werden de bus uitgezet en gingen samen op avontuur. We liepen door de hoofdstraat van Pana en we voelden ons echte backpackers. Van die independent women, weet je wel. Allemaal heel independent tot we in de buurt van onze Bed & Breakfast Zonder Breakfast kwamen. We hadden al een tijdje geen blanke toerist meer gezien en toen we bij de brug aankwamen die we over moesten steken, keken we elkaar aan. Overal hingen schoenen (drugshandel) en we zagen werkelijk geen enkele blanke meer. We besloten terug te lopen naar de hoofdstraat, omdat we ons daar een stuk veiliger voelden. We appten Gary of we misschien ook in zijn hotel konden blijven en we kregen al snel een positief antwoord terug. Met onze zware rugzakken liepen we langs het meer, dronken we een drankje en bekeken we alle souvenirtjes in de kraampjes. Rond etenstijd konden we eindelijk terecht in Hotel Chaparral, midden in het centrum. De kakkerlakken en bedbugs paradeerden op hun gemak door de kamer, maar we hadden een bed! We besloten maar één nacht te blijven in plaats van twee, want hoewel we wel wat gewend zijn, sliepen we toch wel liever thuis. Goed, na een pizza met een héle dikke laag kaas (want Megan was jarig), kropen we samen met de bedbugs onder de wol.

Zaterdag 29 juli 2017
Vroeg in de ochtend kropen we weer onder de wol vandaan om op zoek te gaan naar een lekker ontbijtje. We zouden om 8 uur richting de zipline (!) vertrekken, dus om 7 uur stonden Megan en ik aan het water van het meer. We vonden een heerlijk ontbijtje bij Deli Jasmín. Yoghurt met vers fruit en notengranola. Het mooiste was nog dat de altijd bomvolle straat ‘s ochtends vroeg helemaal leeg was. Na het ontbijt liepen we terug naar het lichtroze hotel in het midden van de straat waar we onze backpacks weer vol stopten met zooi. De bus vertrok niet veel later naar het natuurpark aan de rand van het meer, waar we ingesnoerd werden in de meest strakke tuigjes, met een stinkende helm. Na een half uur lopen door een park met nieuwsgierige aapjes en piepende hangbruggen kwamen eindelijk aan bij de eerste zipline. Stoer als we zijn, gingen we natuurlijk wel de X-tremos-versie doen. Toen we eenmaal bij de eerste lijn aankwamen bleek het toch wel heel extreem te zijn! De derde bleek zelfs de langste zipline van Noord-, Centraal- en Zuid-Amerika te zijn, van ruim 60 meter hoog. Onderweg hadden we een prachtig uitzicht over Panajachel, het meer en alle omliggende vulkanen. Deze zipline was wel een van de meest extreme dingen die ik ooit gedaan heb en vergeleken met dit parkour was die in Antigua voor kleine kinderen. Hier hing je ook nog eens aan één kabel in plaats van twee, dus heel veilig voelde ik me niet. Maar goed, als je eenmaal een lijn gedaan hebt, kun je niet meer terug! Ontzettend gaaf! Na het ziplinen ging de groep terug naar het hotel om te lunchen en Megan en ik bleven achter in het park om lekkere patatjes en quesadillas te eten. Vervolgens maakten we nog een tour door het park om nog meer aapjes te zien en om de vlindertuin te bewonderen. Rond een uur of twee werden we weer opgehaald en reden we met het team van Gary terug naar de stad, waar we uitgeput weer in onze vertrouwde bedjes kropen. Het weekend was bedoeld om lekker even uit te rusten na het eerste team, maar we kwamen nog vermoeider terug dan dat we heen gingen. Alles verliep anders dan verwacht, maar het was toch erg leuk!

Hieronder een kleine impressie van hoe hoog 60 meter is!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Harry Swager
    16 August 2017 at 07:24

    Met samengeknepen billen zit ik hier achter de laptop je zipline filmpje te bekijken.
    Mijn traumatische ervaring met jou in de stoeltjeslift gaat weer dubbel en dwars door me heen( daar zul jij geen last meer van hebben)
    als ik bij je was geweest had ik het je verboden, dame!!
    maar gelukkig ben je los van je moeder(en vader) dus GO!
    XXmam

  • Leave a Reply