Daily Dutch Guateblabla Quetzaltenango San Marcos

Jarig, rivieren vol vrede en hoop voor de toekomst

Maandag 19 juni 2017
Happy 22nd birthday to me! Vandaag ben ik dan eindelijk 22 geworden. Een prachtige leeftijd, vind ik zelf. In Guatemala zingen ze op je verjaardag dit leuke liedje, op de wijs van ‘Wel gefeliciteerd’:

Ya queremos pastel
Ya queremos pastel
Aunque sea un pedacito,
pero queremos pastel!

Wat vertaald kan worden als:

We willen nu taart,
We willen nu taart,
Zelfs al is het maar een stukje,
Maar we willen taart!

Er staat veel op het programma voor vandaag, dus echt tijd om uitgebreid mijn speciale dag te vieren is er niet. Toch word ik voor het ontbijt toegezongen door de hele groep en krijg ik hier en daar een hand of een knuffel. Rond acht uur vertrekken we naar de bergen van San Marcos, een departement waar ik nog niet geweest was. In San Marcos ligt een klein dorpje genaamd Corinto, waar een naschoolse opvang staat waar de kinderen lunch en bijles kunnen krijgen. Op de school worden we verwelkomd door kinderen in ‘typisch Hollandse’ kleding en klompen gemaakt van plastic flessen. Terwijl de kinderen de groep toezingen, mag ik het sponsorbezoek fotograferen. Het gesponsorde meisje krijgt van haar sponsors haar allereerste foto, van toen ze vijf jaar oud was. Ze is heel dankbaar voor de sponsoring en droomt ervan om door te studeren. Als de sponsors vertellen dat ze haar ook dan willen sponsoren, breekt ze. Haar grote droom komt uit. Na het bezoek voetballen we wat met de kinderen, eten koekjes, drinken thee en ik verbaas mezelf door een gesprek aan te knopen met wat meiden van de school. Ze vragen of ik ook hun sponsors ken en wanneer ze opgezocht worden. Au. “Ik weet het niet, Nederland is heel groot”, antwoord ik maar. Ze knikken. Ondertussen ontmoet ook Sam voor de tweede keer ‘zijn Katherine’, een prachtig meisje met twee lange, zwarte vlechten.


“Ken je onze sponsors?”

We reizen verder naar het dorpje Río Blanco, waar de kinderen een mimestuk opvoeren over hoe ze zich voelden voor ze op het project kwamen en hoe ze zich nu voelen. Op school leerden ze de Bijbel en Jezus kennen en, geloof het of niet, dat verandert levens. Ook die van mij. Ondertussen wordt er een heerlijke lunch geserveerd: rijst met groenten en gebakken vis. De kinderen zingen nog een lied voor ons en wij zingen ‘Een rivier vol van vrede’ voor ze. Voor al mijn naaste familieleden: mama mocht eindelijk schaamteloos de fontein nadoen.

Vergeef me als deze blog wat te lang wordt, maar het volgende móét ik gewoon met jullie delen. Aan het eind van de middag bezoeken we een Maya-dorpje waar de armoede flink zichtbaar is. Een hoge graad van ondervoeding, onstabiele elektriciteit en een groot gebrek aan basisvoorzieningen. Het dorpje ligt zó afgelegen, dat de twee grijze busjes niet sterk genoeg zijn om de steile hellingen te doorstaan. We worden in twee groepen gesplitst, waarna de eerste groep met sponsors naar het dorp vertrekt. Ik blijf achter met Ruth, Sam, Brian, Mary, hoofdleider Corjan en de chauffeurs. Al gauw ontdekken we dat er letterlijk niemand is om te vertalen voor de andere groep, dus we vermaken ons met de gedachte dat de groep Nederlanders gestrand is in een maya-dorp, terwijl er niemand een woord Spaans spreekt. Ga dan maar eens uitleggen wat je daar in vredesnaam doet. Het groepje en ik besluiten te gaan lopen, maar na ongeveer vijf minuten breekt de hel open en komt het water met bakken naar beneden. We regenen tot onze onderbroeken zeiknat en komen tot groot vermaak van de rest doorweekt aan in het dorpje. In het dorpje staat één klein gebouwtje van een mevrouw die de ruimte opgeofferd heeft om kinderen les te geven. Er staan twee houten bankjes en de rest van de ruimte wordt gevuld met zakken maïs en een naaimachine. Brian legt uit dat we in het perfecte dorpje terechtgekomen zijn: dit is namelijk hoe elk AMG-project ooit begint. Een klein gebouwtje waar twee keer per week een leraar komt om de ongeveer 60 kinderen uit het dorp les te geven. Geen voorzieningen, maar een enorm sterke wil om de leefomstandigheden te verbeteren. Tijdens een korte rondleiding door het dorpje, bezoeken Brian, Mary en iemand van Woord & Daad een gezin. De vader van het gezin blijkt in een dronken bui (expres) overreden te zijn en de vrouw is alleen achtergebleven met een te laag inkomen om haar kinderen te voeden. Een van de vele schrijnende verhalen uit Guatemala. De nood is hoog in dit dorp.

Een dubbele regenboog op m’n tweeëntwintigste verjaardag, dat zal ik niet snel vergeten!

Na een uurtje begeeft de eerste helft van de groep zich weer terug naar de busjes, waarna ik weer achterblijf met de AMG’ers en Corjan. We praten wat na in het kleine schooltje. Wat zou het mooi zijn om hier een school te laten bouwen, voedingslessen te geven, een voedselproject op te starten en sponsors te zoeken voor alle kinderen hier. Net toen we uitspraken dat we allemaal ons best zouden doen om hier het 31e AMG-project op te bouwen stopte de regen, brak de hemel open en scheen er een felle zonnestraal door de deur het huisje binnen. Diep onder de indruk liepen we het huisje uit, waar een dubbele regenboog het dorpje omarmde. We konden het niet geloven. God gaf ons Zijn teken van hoop en Zijn belofte. Hij zal deze families niet in de steek laten. Hoe prachtig zou het zijn als ik hier over vijf jaar terug mag komen en er staat een school? En dat ik dan kan zeggen: “Ik was erbij toen dit begon.” Vol bewondering liepen we door de groene maïsvelden om de regenbogen beter te kunnen zien. Wat een prachtig verjaardagscadeau! Brian heeft het dorpje La Esperanza genoemd, de Hoop. Hoop voor de toekomst.


De doorweekte Nederlanders met de dorpelingen van La Esperanza.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    30 June 2017 at 07:36

    God maakt Zijn belofte waar!Wij mogen hier voor bidden en vertrouwen hebben.
    Wat een mooie blog weer meisje, ik beleef die dag weer als nieuw, wat een ervaring voor pap en mij.
    Alle lof aan God!!!

  • Leave a Reply