Baja Verapaz Daily Dutch Guateblabla

Labjassen, keizersnedes en Josepha

Zondag 27 augustus 2017
Na een week hard werken op kantoor om alles na zes weken World Servants weer op een rijtje te krijgen, was vandaag eindelijk de dag aangebroken waar ik lang naar uitgezien had: terug naar Cubulco! Zaterdagavond arriveerde een team van World Health Outreach uit de Verenigde Staten en Mary, hoofd Gezondheidszorg bij AMG, had me gevraagd of ik mee wilde om te vertalen en zodat ik mijn video kon maken. Natuurlijk! Vanochtend om 8 uur stond ik met ál mijn spullen – camera, statief, geluidsapparatuur, reflectiescherm, alternatieve camera – klaar om te vertrekken. Het beloofde een lange rit te worden en dat werd het ook. Na bijna zes uur door het bloedhete landschap van Centraal-Guatemala kwamen we allemaal duizelig van het hoogteverschil en de warmte aan bij het ziekenhuis, waar we meteen aan de slag gingen (in Amerika noemen ze dat to hit the ground running, de grond rennend raken, wat ik een mooie uitspraak vind). Nog geen half uur na aankomst liep ik in m’n World Health Outreach-shirtje door de wachtkamer, omringd door professionele dokters in witte jassen en scrubs. Dat voelde toch wel een beetje heel erg gaaf, moet ik zeggen. Omdat ik heel graag beter wil worden in vertalen en ik ook wel graag wilde zien hoe zo’n consult werkt, mocht ik mee de onderzoekskamers in. Mijn Spaans is nog niet goed genoeg om alle medische termen te vertalen, dus werd ik gekoppeld aan een Engels-sprekende verpleegster genaamd Greysi en een super aardige dokter met felblauwe ogen genaamd Dan. In de onderzoekskamer was het nog een graadje of tien warmer dan buiten, omdat de airconditioning het weer eens niet deed, dus voor mijn gevoel was het bijna veertig graden in het kleine kamertje. We zweetten ons allemaal een rolberoerte, maar wat wás het gaaf om dit mee te maken, zeg! Mensen met hernia’s, wratten, geblokkeerde speekselklieren, een blindedarmontsteking, ongeneeslijke borstkanker (wat in Nederland goed genezen kon worden, maar hier in Guate niet), cystes en moedervlekken, het kwam allemaal voorbij. Ontzettend interessant om te zien en na een tijdje werd ik zelfs gekoppeld aan dokter Chen en moest ik toch vertalen tussen dokter en patiënt. Dat ging wonderbaarlijk goed en ik was wel een beetje trots op mezelf. Dokter Chen maakte nogal indruk op me toen we aan het wachten waren op een patiënt. Ik vroeg hem hoe hij precies wist wat hij met elke patiënt moest doen, omdat ze allemaal iets anders hebben.

“Vijftien jaar studeren. Vier jaar colleges, vier jaar medische training en daarna nog zeven jaar co-schappen lopen.”
“Wow, dat vind ik echt heel knap. Dus je red ook wel eens levens?”
“Ja, maar ik denk dat jouw werk veel meer impact maakt.”
“Oh, waarom denk je dat?”
“Omdat jij over God vertelt. Het maakt niet uit hoeveel levens ik red. Als ze God niet kennen, zullen ze nooit echt gered zijn.”

Toen stond ik wel even met m’n mond vol tanden. Ik praat namelijk niet zo vaak over God als ik zou willen, maar schrijven, ja, dat doe ik wel. Zou mijn werk echt meer levens redden? Ik denk het niet.

‘s Avonds laat stonden de dokters weer in de operatiekamer. Een keizersnede! Ik heb echt een enorm respect voor de mensen in dit team. Om 8 uur opstaan, zes uur reizen, vijf uur aan consulten en tijdens het eten nog even een baby op de wereld zetten. Allemachtig, wat een helden! Rond een uur of 8 werd er op een paar meter afstand een prachtig meisje geboren. Wat kan het leven toch mooi zijn.

Maandag 28 augustus 2017
Weer een prachtige dag! Na een stevig ontbijt vertrokken alle dokters naar hun operatiekamers en bleef ik achter in de eetzaal. Het doel van deze week is om een video te maken over het werk in het ziekenhuis, maar nu ik er eenmaal zit is het toch best lastig om te beginnen! “Heer, ik heb geen idee hoe ik dit moet doen, wilt U me helpen?” Nog geen uur later kwam een van de vertalers, Marielos, de eetzaal binnenlopen. Ik vroeg haar of ze me wilde roepen als de operatiekamer vrij was, zodat ik even een video kon maken. Vijf minuten later stond ik met haarnetje, mondkapje, schoenhoezen en blauwe jas tussen de dokters! Ze hadden me al een aantal keer gevraagd of ik wilde kijken, maar elke keer zag ik mezelf alweer knock-out gaan voordat ik überhaupt door de deuren was. Nee, geen operaties voor mij! Toen ze me dan eindelijk tóch de deuren door zagen komen, waren ze super enthousiast. 

“Mariela, ze zijn hier aan het opereren, wil je het zien? Ik zal je laten zien waar je kunt staan zonder bloed te zien.”
“Hey, ik heb net een galblaas opengesneden en er zaten super veel stenen in. Ik wilde ze aan je laten zien, maar kon je niet vinden.”
“Kom snel, er wordt een keizersnede uitgevoerd. Dit móet je zien!”
“Dit is interessant voor je om te filmen, kom snel binnen!”

 En zo stond ik met m’n operatiekleding midden in een operatie, waar mensen opengesneden op tafel lagen, met gospelmuziek op de achtergrond. Met m’n camera in de aanslag om elke sensatie vast te leggen. De keizersnede volgde ik op de gang, want een opengereten baarmoeder leek me niet echt het hoogtepunt van de dag. Aan de andere kant wilde ik het ook niet missen, want hoe vaak zie je nou een keizersnede van dichtbij? Op de gang luisterde ik aandachtig naar de stemmen aan de andere kant van de muur en zodra ik hoorde dat ze de baby gingen halen, deed ik de deur op een kiertje open. Nog net op tijd om de baby uit de baarmoeder te zien komen. Prachtig! Snel de baby naar de ‘uitslaapkamer’, waar het nog een tijdje duurde voor de baby ademde. Welkom op de wereld, Josepha!

En zo mooi als het is als er een nieuw leven begint, zo hartverscheurend is het als een jong leven eindigt op de trauma-afdeling een paar deuren verderop. Een jong ventje met zwaar lichamelijk letsel heeft het niet gehaald, de doktoren hebben gedaan wat ze konden.

Wat een enorme eer was het om als jonge mediastudent in een Guatemalteeks ziekenhuis operaties bij te wonen met zó’n enthousiast team. Ik kan soms echt niet geloven dat me dit allemaal overkomt, wie had dat nou gedacht toen ik vijf maanden geleden in het vliegtuig stapte? Ik niet!

Hier een paar foto’s van deze geweldige dag:

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda
    17 September 2017 at 17:07

    Dit was super gaaf om te lezen weer.
    Nee, dat had ik ook miet gedacht maar je weet het, Gods wegen gaan ons verstand te boven. Wie weet wat je nog meer gaat zien in de toekomst. Ik hoop dat het een mooie film gaat worden voor AMG.
    XxxMam

  • Leave a Reply