Chimaltenango Daily Dutch Guateblabla Guatemala

Luisbezoek, huisbezoek en happen naar zuurstof

Maandag 7 augustus 2017
Eindelijk weer een volle dag op kantoor! Terwijl de groep buiten hard aan het bouwen was, werkte ik hard aan het tweede en derde videoscript. Mijn stage begint steeds meer stress op te leveren, omdat ik van helemaal niemand hulp krijg en ik dus alles zelf maar moet uitzoeken. Je leert wel zelfstandig te werken, maar er is niemand die zegt of ik iets goed of fout doe. Niemand om even mee te brainstormen, niemand die me helpt met het uitvoeren. Vandaar dat ik nu bijna op de helft van mijn stage ben en nog steeds maar één video af heb. Het is allemaal een grote uitdaging. Oja, en heb ik al verteld dat ik ook nog eens luizen twee weken heb gehad? Wekenlang dacht ik dat de jeuk veroorzaakt werd door de uitslag van de mono, maar na een paar dagen rust, medicijnen en zalf was de uitslag weg, maar de jeuk niet. Dat vond ik een beetje vreemd en ik zag soms ook iets uit m’n haar vallen. Toch maar even goed in de spiegel kijken dan. En ja hoor, allemaal kleine beestjes. Ik zie je nu gewoon aan je hoofd krabben. Elke keer als ik er weer aan denk, dan kriebelt het weer. Het was echt een van de meest smerige dingen die ik ooit gehad heb. Die middag heb ik het meteen naar Jen geappt en aan Phil verteld. “Oh, geen probleem hoor, onze kinderen krijgen ze ook bijna vier keer paar jaar. Dat is nu eenmaal heel gewoon op de scholen.” Pfoe. Geen enkel probleem dus. Na een intensieve,tweeweekse behandeling van een paar dagen agressieve luizenshampoo, daarna een milde shampoo, drie keer per dag kammen, ‘s nachts een haarmasker van luizenconditioner en olijfolie en een wasbeurt voor al mijn kleding en beddengoed, ben ik nu eindelijk helemaal luisvrij. Ik heb bijna geen haar en hoofdhuid meer over, maar het was het waard. Ik zal voortaan een stuk voorzichtiger zijn met kinderen knuffelen.

Dinsdag 8 augustus 2017
Tijd om dan eindelijk ‘mijn’ sponsorkind Roselyne te ontmoeten. Ik had het helemaal niet verwacht, dus deze keer stond ik een beetje met een mond vol tanden. Rosie traint elke vrijdag in het team dat ik af en toe begeleidt en ze was de enige in het hele team die nog niet volledig gesponsord was. Toen ik haar op de website zag staan heb ik maar een paar seconden getwijfeld. Rosie wordt mijn sponsorkind! Vandaag kon ik haar eindelijk het pakketje geven die ik ook aan Luis en Eimy gegeven heb, maar deze keer inclusief een Guatemalteeks voetbalshirt (staat haar echt prachtig!) en een voetbal. Rosie woont met haar ouders zus en ouders vlakbij de school waar ik werk. Ze is gek op wiskunde, basketbal en voetbal en ze wil later graag dierenarts worden. Haar favoriete voetballer is Cristiano Ronaldo en na schooltijd speelt ze graag met haar nichtjes, die in hetzelfde appartementencomplex wonen. Rosie is heel erg lief en stoer en ik ben blij dat ik haar (hopelijk) de komende jaren mag volgen en sponsoren.

Mijn prachtige Rosie!

Woensdag 9 augustus 2017
Vandaag breken de week even doormidden. GU217 wilde heel graag Campamento Canaán zien, dus dat hadden we voor vandaag ingepland. Om kwart over 8 reden we met z’n allen in de gele schoolbus naar Chimaltenango, waar we zoals altijd een rondleiding kregen van beheerder José Luis. Terwijl de groep aandachtig luisterde, liep ik het hele terrein af om foto’s te maken. Een van de grote dromen voor het kamp is om zo snel mogelijk de daken van de huisjes en de grote salon te vervangen, zodat er zonnepanelen op geplaatst kunnen worden. De panelen zijn al gesponsord door een Amerikaans bedrijf, maar het vervangen van de daken kost heel veel geld. Binnenkort ga ik daarom proberen geld op te halen voor het kamp, zodat ze wellicht al kunnen starten met het vervangen van één dak. De stookkosten zijn nu bijna 1000 euro per maand, wat met de komst van zonnepanelen een stuk minder zal worden. Al het geld dat dan overblijft kan weer geïnvesteerd worden in een speeltuin, een muziekinstallatie of een extra slaapzaal. Aan het eind van de rondleiding vertelde José Luis dat hij altijd keepershandschoenen in de auto heeft liggen voor spontane voetbalwedstrijdjes. Dat lieten we ons natuurlijk geen tweede keer zeggen! Vanuit alle hoeken van het kamp kwamen kinderen aanrennen en zo stonden we niet veel later met een stuk of veertig man te voetballen. Mijn team met alle AMG’ers won met 3-0. Door de ijle lucht waren we allemaal kapot van het rennen. Zuurstof graag!

Campamento Canaán

Na het kamp reden we door naar het Nim Jay-centrum in Yalú. De hobbelweg ernaartoe was echt vreselijk, omdat ik helemaal achter in de bus zat en bij elke hobbel bijna van de bank gelanceerd werd. Mijn maag vond het ook niet heel prettig. Op Nim Jay kregen we heerlijke gefrituurde kip met een wel hele zure komkommersalade en rijst als lunch en mochten we helpen bij het uitdelen van de lunch aan de kinderen. Daarna was het tijd om op huisbezoek te gaan. Ik werd weer als vertaler gebombardeerd en ik kreeg een enthousiast groepje deelnemers en een docent mee. We kwamen terecht in een bloedheet huis, met een gezin waarvan de vader drie maanden in coma had gelegen na een ernstig motorongeluk. In het huis woonden negen mensen in totaal, inclusief de schoonzus die al vier jaar verlamd in bed ligt. De vader werkte voor het ongeluk als boer, maar kon nu niet meer werken. Het gezin had geen enkel inkomen meer en kon zelfs de maandelijkse 10Q voor het AMG-centrum niet meer betalen. Ze worden daarom gesponsord vanuit Amerika om toch de kinderen naar het centrum te kunnen sturen. Een schrijnende situatie waar we met een voedselpakket en gebed een klein beetje verlichting konden brengen.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Harry Swager
    16 August 2017 at 07:52

    Camp Canaan, wat een prachtig kamp is dat en zo hard nodig voor de kinderen, even 1 week per jaar op vakantie.
    deze foto is mooier dan dat wij er waren met heel veel regen.
    wat had ik toen ook graag een potje willen voetballen maar de hoosbuien gooide toen roet in het eten.
    ik hoop van harte dat er heel snel geld komt voor het nieuwe dak zodat de zonne-panelen geplaatst kunnen worden.
    Maak een mooi verhaal, en dat kun jij als geen ander, voor stichting KOOK, en wie weet willen zij een deel van het dak gaan sponsoren.NEE heb je en JA kun je krijgen is mijn gezegde altijd, dat weet je.
    XX mam

  • Leave a Reply