Daily Dutch Guateblabla San Marcos

Monsterbeving, tsunami en Mexicaanse stranden

Donderdag 7 september 2017
Op naar Chorjale! Vandaag stond een lang(verwacht) tripje op het programma met Gary en nou ja, als je met Gary een uitstapje doet, dan kun je grote chaos verwachten. Een uur later dan gepland vertrokken we van Verbena en reden we snel langs huis, omdat Gary was vergeten door te geven dat we op de vloer van een school zouden slapen, dus dat we óók een kussen, slaapzak en warme kleding mee moesten nemen. Wisten wij veel. Goed, na een vette lunch van de Burger King kon de lange autorit naar Quetzaltenango beginnen. Na een reis van zes uur, waarin we flink verdwaalden in een boerendorpje, kwamen we aan in Río Blanco. De bedoeling was dat we met z’n tweeën in een lege school zouden slapen, maar daar stak de AMG-coördinator een stokje voor. “Jullie mogen wel in mijn huis slapen, dat is veel warmer.” Over de warmte konden we discussiëren, maar gezelliger was het wel! De vrouw van Urias, de coördinator, kookte heel lief twee eieren voor ons en ze richtten voor ons een slaapkamer in met een flinke stapel dekens. Urias’ drie kinderen vonden het allemaal wat spannend, want ze staarden ons alleen maar aan en zeiden niets. Toch was het erg gezellig om met Urias te babbelen en we vonden zelfs nog een oer-Hollands kaartje uit Hardenberg op de koelkast, van de sponsor van Urias’ oudste dochter Ariana. We besloten vroeg ons bed in te duiken, want er wachtten wat lange dagen!

Ongeveer een uur nadat we in slaap gevallen waren, werden we opgeschrikt door de zwaarste aardbeving in 110 jaar. Een monster van een beving van maar liefst 8.2 in Mexio en 7.8 in het gebied waar wij heerlijk lagen te slapen. De beving leek maar niet op te houden en een van de kinderen van Urias begon zelfs keihard te huilen van angst. De hele familie verzamelde zich voor onze slaapkamerdeur, waar Urias probeerde wat kalmte te creëren. Toch konden we de angst in hun ogen zien. De beving duurde maar liefst 1 minuut en 33 seconden (de gemiddelde aardbeving duurt zo’n 10 seconden) en we moesten onszelf vasthouden aan de deurpost. Daarna besloten we maar weer naar bed te gaan en de schade de volgende ochtend te bekijken. Wat een beving!

Vanaf 1:58 kun je zien hoe sterk de beving was!

Vrijdag 8 september 2017
Na een nogal heftige nacht, moesten we vroeg opstaan voor een fotoshoot met een jongetje van het AMG-centrum in het naastgelegen dorpje Chorjale. De vrouw van Urias had lekkere hotcakes (dikke, kleine pannekoekjes) voor ons gebakken als ontbijt, dus we konden er weer tegenaan! Een uurtje later arriveerden we bij het huisje van Alexander en zijn familie. Woord & Daad had aan AMG gevraagd of we een dag in het leven van een AMG-kind op het platteland wilden vastleggen, dus stonden we om 7 uur tussen de kippen foto’s te maken. Van het ontbijt, het huis, alle taken die Alexander dagelijks doet, van de familie en van de school en het centrum. Een best leuke taak en ik ben eerlijk gezegd best tevreden met het eindresultaat! Om 11 uur waren we weer terug in het huis van Urias, waarna we Gary ophaalden bij zijn ‘gastgezin’. Nadat we afscheid hadden genomen van iedereen, reden we door naar San Marcos, in het noordwesten van Guatemala. In San Marcos streken we neer in Hotel Villa Astur, een mooie, klein en gezellig hotelletje aan de rand van de stad. Het hotel was een mooie plek om tot rust te komen na een lange autorit en een gebroken nacht, voordat we onze reis vervolgden naar Mexico. Vlak voordat we in slaap vielen werden we weer opgeschrikt door een lichte naschok en na even zoeken op internet bleek dat er in de tussentijd al meer dan 14 (!) naschokken waren geweest. Met een niet al te gerust hart vielen we uiteindelijk toch in slaap.

Alexander en zijn familie in de bergen van Chorjale.

Zaterdag 9 september 2017
Mexico, we komen eraan! ‘s Ochtends vroeg werden we opgepikt door de familie van Gary – wat we helemaal niet wisten – en naar een tankstation gebracht, waar we nog vijf familieleden van Gary ontmoetten. We hadden geen idee dat de hele familie met ons mee zou reizen, dus we waren nogal geïrriteerd dat we drie uur in de auto moesten doorbrengen met mensen die we amper konden verstaan. En wat ons ook niet was verteld, was dat we niet in Mexico zouden slapen, maar gewoon in het hotel waar we die nacht ook geslapen hadden. Dus Megan en ik hadden keurig onze backpacks ingepakt (met waardevolle spullen) en vervolgens bleek dat we alleen maar naar het strand in Mexico gingen en daarna weer terug naar Guatemala zouden gaan. Zoals ik al schreef, chaos is het goede woord. Je weet met zulke trips nooit waar je slaapt, wie er met je meereist en hoe je ergens heengaat, maar avontuurlijk is het wel! Na ongeveer een uur rijden kwamen we aan bij de grens met Mexico en we werden verbazingwekkend snel toegelaten tot het land van de sombrero’s en sambaballen. Weer twee paspoortstempels rijker! Via Talismán en Tapachula kwamen we vervolgens aan op Playa Linda, vlak bij Puerto Chiapas. Opvallend was dat we onderweg helemaal niets van de gevolgen van de aardbeving hebben gezien, ook al waren we in het zwaarstgetroffen gebied.

Het strand van Playa Linda was echt prachtig! We kwamen aan bij een verlaten resort, waar de eigenaar ons doodleuk vertelde dat ‘iedereen weg was vanwege de tsunami-waarschuwing’… Ga dan nog maar eens rustig op je handdoekje liggen. Toch zag het water er rustig uit en installeerden we ons toch in de hangmat onder de rieten dakjes, met een prachtig uitzicht op de palmbomen en de zee. Het zand was bloed- en bloedheet en het water was aangenaam warm. De zon brandde op onze witte huidjes, dus zat er niets anders op dan lekker in de schaduw te blijven en af en toe over de bloedhete stenen naar het zwembad te hinkelen. Een heerlijk rustige middag, die afgesloten werd met een potje strandvolleybal met Gary en zijn familie. Laat in de middag vertrokken we weer naar Tapachula, waar we in een groot winkelcentrum de grootste quesadillas (soort van tortillas met kaas en kip) van ons leven kregen voorgeschoteld. Daarna ging de familie De León los in de Walmart en zochten Megan en ik wanhopig naar een skinny jeans, aangezien we onze broeken inmiddels niet meer passen. Uiteindelijk slaagde onze missie en gaven we onze overgebleven Pesos uit aan milkshakes en een voedselvoorraad in de Walmart. Mexico is zó goedkoop! Rond een uur of 9 (40 minuten te laat), besloot de familie dat het tijd werd om weer ‘terug naar Guatemala te gaan’. We propten ons weer in de auto’s en reden naar de grens, die we binnen enkele minuten weer gepasseerd waren. Vier stempels in minder dan 12 uur! De tocht terug naar het hotel leek ééuwig te duren, ook omdat de nicht van Gary zo hard door de bochten scheurde dat ik bang was dat m’n quesadillas er weer achterstevoren uit kwamen. Gelukkig bleven die zitten waar ze zaten en vielen we rond 11 uur uitgeput in slaap. Mexico kan ook weer van het lijstje af.

Bekijk hier een aantal foto’s van het prachtige Mexicaanse strand:

En natuurlijk een bewijs dat ik écht in Mexico was…

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    23 September 2017 at 12:38

    Hilarisch weer hoor dat verhaal over Gary en zijn familie.
    Zou het ooit nog eens vlekkeloos verlopen?
    mooi strand zeg en prachtige foto’s.
    ben blij dat je weer op redelijk schudvrije grond staat.
    Xxx mam

  • Leave a Reply