Daily Dutch Guateblabla Jutiapa Quetzaltenango Santa Rosa

Moord, Xela en geitenwollen sokken

Vrijdag 16 juni 2017
De dag kon vandaag niet beter beginnen! Een typisch Guatemalteeks ontbijt: zwarte bonen, gebakken ei en platanos con crema, gebakken banaan met zoetzure room… Als ik eerlijk mag zijn: niet te hachelen. Maar goed, met een enigszins lege maag voegde ik me bij de groep in de busjes. Op naar Villa Laura! De weg voert ons naar de andere kant van Guatemala-Stad waar mijn ouders hun ogen uitkijken. Al die gekleurde bussen! En wat een verkeer! Onderweg zien we de bergen van El Salvador in de verte al opdoemen, zo dicht zijn we bij de grens. De weg naar Villa Laura in Santa Rosa is een groot avontuur vol met diepe kuilen en uitdagende bochten. De trekhaak heeft verschillende keren de grond gekust, maar we zijn inmiddels zo ingeburgerd in het Guatemalteekse verkeer dat het ons niet zoveel meer uitmaakt. Onderweg genieten we van de frisgroene koffieplantages en bananenbomen en de ananaskraampjes langs de weg.

Eenmaal aangekomen op de school in Villa Laura wordt mijn vermogen om emoties te onderdrukken weer eens op de proef gesteld. Nog voordat het hele programma begint, vertelt de directrice met tranen over haar wangen en een gebroken stem dat afgelopen zondag een net afgestudeerde, 18-jarige student door zijn beste vriend is doodgeschoten. Een spelletjes met drank en drugs werd hem fataal. Niet alleen de familie van de doodgeschoten jongen verkeert in diepe rouw, het is voelbaar in de hele school en het hele dorp. En nogmaals, ga dat dan maar eens vertalen… Met een huilende vrouw naast je is het moeilijk om zelf niet in tranen uit te barsten. Later bleek dat de moeder van de jongen ook op het schoolpleintje aanwezig was, om te doen wat ze alle dagen doet: tortillas brengen. Als groep kunnen we niet veel meer doen dan haar allemaal een dikke knuffel te geven en wat troostende woorden uit te spreken. Zodra ik mijn armen om haar heen sla en lo lamento mucho zeg, grijpt ze me stevig vast en fluistert: “Es muy duro, muy duro.” (Het is zo moeilijk, zo moeilijk). Ze houdt me nog een tijdje stevig vast. Misschien dat ze me vanwege mijn leeftijd vergelijkt met haar overleden zoon. Sterk blijven, Mar. Huilen helpt haar ook niet.

In de rij voor de lunch in Villa Laura.

Rond een uur of half 2 nemen we afscheid van de kinderen en de school en reizen we door naar Restaurante El Puente, waar we een heerlijke BBQ-kip of steak naar binnen schuiven. Een aantal sponsors ontmoet daar ook wat (voormalige) sponsorkinderen die gezellig met ons mee lunchen. Na het eten rijden we om drie uur terug naar de stad. Uiteindelijk komen we om acht uur aan bij het guesthouse. U leest het goed… we hebben er vijf uur over gedaan. Het verkeer stond zó muurvast dat we lopend in de stromende regen misschien nog wel sneller waren geweest. Er blijkt een rechter te zijn doodgeschoten op straat, waardoor het verkeer omgeleid moet worden. Guatemala hè, daar gebeuren dat soort dingen.


Zaterdag 17 juni 2017
Reisdag! Vandaag vertrokken we vroeg in de ochtend naar Quetzaltenango, een grote stad in het westen van het land. Onderweg worden we getrakteerd op prachtige groene weilanden, schitterende uitzichten en dichte wolken. Mijn ouders ontdekken eindelijk de schoonheid van mijn Guatemala. Het is echt meer dan die vieze, drukke, gevaarlijke stad. Na een uur of vijf in de busjes en een heerlijke lunch bij de enige Chinees in Guatemala komen we aan bij hotel Arizona in ‘Xela’. We installeren ons in de ijskoude kamers (het is 14 graden, mensen), waarna we weer in de bus kruipen voor een tour door de stad. Door de stromende regen kunnen we helaas alleen rondlopen in de kerk en moeten we de rest van de tour in de bus doorbrengen. Chauffeur Heraldo weet eigenlijk vrij weinig van de stad en groepsleider Jacobine spreekt geen Spaans, dus word ik ingeschakeld om de tour te leiden. Oto, de coördinator van alle AMG-projecten in Quetzaltenango, weet álles over de stad, maar zit in een andere auto. En wat doe je dan? Je telefoneert met Ruth, coördinator Onderwijs bij AMG, die toevallig bij Oto in de auto zit. Oto vertelt, Ruth geeft het door aan mij, ik vertaal alles naar het Nederlands en speel alle vragen weer door de telefoon terug naar Oto en Ruth. We leren onderweg alles over de bezienswaardigheden van de stad en ik kan weer eens mijn Spaans oefenen met Heraldo (ging helemaal niet slecht!). In het hotel staat Ruth me lachend op te wachten. “Well, that was fun!”. Na een korte samenkomst op de zolder van het hotel kruipen we allemaal onder de dikke, wollen, warme dekens. We zijn kapot.

Gezellig met de groep uit eten bij de Chinees!

Zondag 18 juni 2017
Na vier prachtige dagen waren we vanochtend eindelijk eventjes verlost van het strakke regime. Maar liefst anderhalf uur later dan normaal schuiven we voor de eerste keer aan bij het ontbijt. De een geniet van een vol bord pannenkoeken, de ander van een creatieve ham-kaas-sandwich en weer een ander wordt verrast met een toch wel heel groot bord yoghurt met muesli en fruit. Die laatste ziet er zó lekker uit dat de pannenkoeken- en sandwicheters voor de volgende ochtend hun keuze hebben gewijzigd. Na een heerlijk ontbijt hijsen we onszelf in onze mooiste zondagse kleding die we krampachtig proberen te combineren met de warmste exemplaren uit onze koffers. Ikzelf besluit lekker mijn joggingbroek opgerold onder mijn rok te houden. Je weet maar nooit. Quetzaltenango is namelijk zó koud dat de kacheltjes niet aan te slepen zijn. Tijdens de kerkdienst is veel aandacht voor Vaderdag, aangezien de rol van de vader er vaak niet is in het gezin. Er worden spelletjes gespeeld tussen vaders en kinderen (stropdas knopen, haren vlechten…) en in de preek wordt besproken dat God het voorbeeld is voor de vaders en de vaders voor hun kinderen.

Na afloop biedt de kerk ons een typisch Guatemalteekse lunch aan: pepian. Kip in een pittige kruidensaus, geserveerd met rijst en tamalitos: bolletjes maïsdeeg gekookt in bananenbladeren. Daarna proppen we onszelf weer in de busjes en rijden we terug naar het hotel, waar iedereen zijn eigen tijd kan invullen met lezen, zingen, slapen, stille tijd. Rond zes uur komen AMG-directeur Brian en zijn vrouw Mary aan, waarna we samen genieten van het heerlijke eten in het hotel. Na de maaltijd houden we een korte Bijbelstudie over de Barmhartige Samaritaan en is er rond het haardvuur de gelegenheid om Brian en Mary van alles te vragen over het werk van AMG en de situatie in Guatemala. We proberen de avond af te sluiten met wat zingen, maar worden netjes verzocht daar onmiddellijk mee op te houden. Goed, tijd om te slapen.

Hotel Arizona in Quetzaltenango, een aanrader!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    27 June 2017 at 15:22

    lieve schat,wat hebben pap en ik van deze reis genoten zeg.
    het weerzien met jou is met geen pen te beschrijven als zal altijd in mijn geheugen zitten.
    wat een fantastisch mooie organisatie is AMG.
    wat een mooie en onvoorstelbaar lieve mensen hebben wij ontmoet bij AMG.
    ook de bevolking zal ik nooit meer vergeten.
    God heeft jou op zo’n mooie plek gebracht!
    je kan er zoveel betekenen en wij gaan vanuit Nederland kijken wat wij allemaal voor Guatemala kunnen betekenen.
    wat zijn wij rijk zeg om dit alles mee te mogen maken.
    heey Mar, ik snap nu zo goed waarom jij daar wilt blijven/wonen.
    je hebt zulke fantastische mensen om je heen, en serieus, ik hoop ze heel erg graag nog eens te ontmoeten want zij zitten in mijn hart, allemaal.
    wij zullen je in niets tegenhouden, onthoudt dat goed, als je maar geen enge dingen doet( en dan heb ik het niet over Ziplinen).
    love you:) 🙂 🙂

  • Leave a Reply