Daily Dutch Guateblabla Santa Rosa

Oratorio, beroving en familieliefde

Maandag 24 april 2017

Wat een dag! In een paar seconden kan je hele leven even op z’n kop staan. Laat ik bij het begin beginnen. Vandaag stond een tripje naar Oratorio, Santa Rosa, op het programma. Oratorio ligt vlak bij de grens met El Salvador, op ongeveer twee uur rijden van de grote stad. Samen met de familie Wilson (Amerikaanse zendelingen), mijn goede vriend Sam en zijn verloofde Hannah ging ik naar een school van AMG om daar sponsorkinderen te bezoeken. Het was een ontzettend leuke trip en het was heerlijk om even de stad uit te kunnen.

Voetballen met sponsorkinderen in de bloedhete en vochtige lucht van Oratorio, Santa Rosa. Heel erg leuk, maar ook heel zwaar!

Op de terugweg besloten we even te gaan lunchen. Het eten was heerlijk en ik vond het heel leuk om tijd door te brengen met deze fantastisch lieve mensen. Helaas kwamen we er na de lunch achter dat mensen onze minibus opengebroken hadden, terwijl er drie bewakers stonden te kijken. Al mijn spullen zijn weg. Paspoort, creditcard, pinpas, laptop, camera van de organisatie, waterfles, rugzak, oordopjes, álles is weg. Mijn leven is op dit moment even een hele grote chaos, maar ik geloof dat God er een doel mee heeft. Het enige wat ik nog heb is mijn kleding, mijn kleine camera en mijn telefoon. De rest is allemaal weg.

Ik moet nu bij het consulaat een noodpaspoort ophalen en daarmee naar Costa Rica of Panama vliegen om een nieuw paspoort te krijgen. Heel misschien kan de ambassade in Costa Rica het paspoort opsturen, maar dan moeten er wel hele bijzondere omstandigheden zijn. Inmiddels zijn er een nieuwe camera en laptop onderweg vanuit de Verengide Staten, die arriveren hier op 8 mei. Mijn pinpas komt halverwege juni, dus tot die tijd moet ik geld lenen van de mensen hier en ik kan een rekening lenen van Estefany.

Alles kwijtraken heeft me ook enorm veel geleerd. Direct nadat ik erachter kwam dat ik praktisch niets meer bezat, kwam iedereen in actie om me te helpen. Ik mocht overnachten en eten bij de familie Wilson, mensen boden me hun telefoon aan zodat ik naar goedkoper naar huis kon bellen, ik mocht kleding lenen, rugzakken, waterflessen, computers, geld… de spullen die ik kwijt ben zijn zoveel minder belangrijk dan de mensen om me te helpen. Ik mocht overnachten en eten bij de familie Wilson, mensen boden me hun telefoon aan zodat ik goedkoper naar huis kon bellen, ik mocht kleding lenen, rugzakken, waterflessen, computers, geld… de spullen die ik kwijt ben zijn zoveel minder belangrijk dan de mensen om me heen. God leert me dat spullen niet het belangrijkst zijn, dat ik sterk genoeg ben om hier doorheen te komen en dat ik Hem moet vertrouwen, zelfs als alles wegvalt. En dat is precies waarom ik hier in mijn eentje naartoe wilde, om God te leren vertrouwen. Daarom denk ik echt dat deze beroving moest plaatsvinden om me dit duidelijk te maken:

“Al verhief ik mij op de vleugels van de dageraad, al ging ik wonen voorbij de verste zee, ook daar zou uw hand mij leiden, zou uw rechterhand mij vasthouden. Al zei ik ‘Laat het duister mij opslokken, het licht om mij heen veranderen in nacht,’ ook dan zou het duister voor u niet donker zijn – de nacht zou oplichten als de dag, het duister helder zijn als het licht.” (Psalm 139:9-11)

 

Alles komt goed.

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply