Daily Dutch Guateblabla

Quepos, taxi-avonturen en turbulentietrauma’s

Woensdag 27 september 2017
Onze laatste volle dag in Costa Rica bestond voornamelijk uit luieren, zonnen en zwemmen. ‘s Middags besloot ik ook maar eens Quepos te ontdekken, want ik kon natuurlijk niet weggaan zonder te weten waar ik nou eigenlijk was. Dus sneakers aan, backpack op de rug en gaan! Uiteindelijk bleek Quepos niet echt veel voor te stellen en hoewel het aan het strand ligt, voelde ik me niet veilig genoeg om de boulevard te verkennen. Te veel groepjes met mannen die me aankeken. Hoewel het laagseizoen is in Costa Rica, zag ik gelukkig genoeg andere toeristen en vond ik het heerlijk om even alleen door de straten te lopen. Na een bezoekjes aan de bank, de supermarkt en Café Nao begon de stijle tocht omhoog weer opnieuw. Na een avondje Netflixen (met meer dan 30 muggenbulten), doken we weer vroeg ons bed in om genoeg energie te krijgen voor de lange reis naar huis.

Downtown Quepos. © Sean Hobson

Donderdag 28 september 2017
Terug naar huis! Om half tien pakten we de bus naar San José vanaf het centrale busstation in Quepos. Na ongeveer drie uur rijden door de palmboomvelden in de heerlijk koele touringbus werden we afgezet midden in de grote stad, geen idee waar we waren. Meteen toen we de bus verlieten kwamen tientallen taxichauffeurs op ons af. “Taxi?! Taxi?!”. Al snel kwamen we er achter dat we met 5000 colones niet echt ver kwamen… de tocht naar het vliegveld zou ons ruim 30 euro kosten en we hadden niet eens de helft. “Ik heb nog wel 300 Quetzales uit Guatemala, heb je daar wat aan?” Een aardige taxichauffeur genaamd Marty twijfelde even en zei toen: “Oké, dan rijden we even langs de bank, wisselen het geld om en dan breng ik jullie naar het vliegveld.” De 300Q waren alsnog lang niet genoeg om de rit te kunnen betalen, maar Monty had ons al de halve stad doorgereden, dus hij kon ons moeilijk daar achterlaten. In de felrode auto scheurden we naar het vliegveld, wat we toch maar weer mooi voor elkaar hadden gekregen. Ruim vier uur voordat onze vlucht vertrok stonden we al bij de incheckbalie. Marty, bedankt! Inchecken ging weer verbazingwekkend soepel en snel en daarna kon het urenlange wachten beginnen. Gelukkig hadden we supersnelle wifi bij de vertrekhal, dus kon ik heerlijk wat afleveringen Grey’s Anatomy wegkijken. Niet wetend dat de laatste aflevering voor de vlucht, de aflevering met een vliegtuigcrash was… Goeie timing, Mar! Om 5 uur verlieten we in de stromende regen Jose Santamaria Airport. Geen propellervliegtuigje deze keer, maar een prachtige airbus! Ik vond de vlucht maar spannend, want door de dikke regenwolken werd het vliegtuig alle kanten op geslingerd. Vliegen, ik blijf het vreselijk vinden. Om 7 uur waren we eindelijk weer ‘thuis’ in Guatemala en hoe gek het ook klinkt, het was heerlijk om weer terug te zijn in de chaos. Guatemala voelt inmiddels helemaal vertrouwd. Nadat Sam en Hannah ons opgepikt hadden van het vliegveld vielen we thuis uitgeput in slaap. Wat een avontuur, wat een avontuur. We zijn weer veilig thuis hoor, mensen!

De herkenbare, felrode taxi’s van Costa Rica.

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    1 October 2017 at 13:31

    gelukkig weer thuis.
    vele stempels rijker.
    je houdt zo nog geld over zeg.
    wacht maar tot je echt weer thuis bent, dan is kost en inwoning ineens niet meer gratis voor jou!hihi

  • Leave a Reply