Daily Dutch Guateblabla Guatemala Quetzaltenango Solola

Signature chicken, marimba’s en burgers in Pana

Dinsdag 20 juni 2017
Vandaag mag ik na twee jaar eindelijk weer terug naar de Kairos-school in San Juan Ostuncalco, de school waar ik in 2015 drie weken lang gebouwd heb aan de eerste verdieping van het enorme gebouw. Maar voor het zo ver is rijden we eerst naar San Martín Sacatepequez. Onderweg worden we twee keer verrast (en geblokkeerd) door een parade van kinderen. Het blijkt vandaag de Dag van de Heiligen te zijn voor de Katholieken en alle scholen in de omgeving doen mee in de parade. Muziekkorpsen, dansers en kinderen in typische kleding komen voorbij. Op de school worden we ontvangen door 250 kinderen in hun mooiste typische kleding en we horen de getuigenis van oud-student Christian. Christian studeert nu in de stad, maar komt nog steeds elke middag naar San Martín (op zo’n 4 uur rijden) om de Bijbellessen te volgen. Hij en de directeur van de school zijn enorm dankbaar voor de mooie school en ze zijn trots op de behaalde resultaten. Zo heeft één oud-student nu een advocatenkantoor en is de ander directeur van een school in de buurt. Daarna houden de jongste kinderen een modeshow en horen we alles over de typische outfits uit de dorpen in de omgeving. Samen zingen we tot slot nog ‘Hoe groot zijt Gij’. Wij in het Nederlands, zij in een oude maya-taal. En het mooiste is nog: van de zes kinderen zonder sponsor zijn er nu nog maar twee over! (Wil jij de sponsor worden van de laatste twee of ken je iemand die dat wil? Stuur me even een berichtje en help ons de toekomst van Guatemala te veranderen!)


Prachtige kinderen in prachtige outfits!

Na San Martín reden we door naar Ostuncalco, waar mijn ogen bijna uit de kassen rolden van verbazing. Was dit de school van twee jaar geleden?! Ik herkende de school wel, maar wát was er veel veranderd. De verdieping was helemaal af, net als het dak en boven op het gebouw is ruimte gemaakt voor een groentetuin en wat kippen. Een prachtige nieuwe school waar ik stiekem toch wel heel erg trots op ben. Ik wilde helemaal geen afscheid nemen van de school, maar het was inmiddels tijd om naar Olintepeque te reizen. Hier bevindt zich een centrum voor ‘vrouwen van de toekomst’, waar ze leren om onder andere taarten te bakken, typische kleding te maken en antiroosshampoo te brouwen. We worden getrakteerd op een aantal traditionele dansen en rijden daarna door naar Quetzaltenango, waar we een heerlijk bord signature chicken met patatjes naar binnen werken en ondertussen kunnen genieten van een marimbaconcert. De marimba is het nationale instrument van Guatemala en ik kan niet bepaald zeggen dat ik er fan van ben. Toch was het een heerlijke, gezellige avond.

De school in juli 2015…

 

… en in juni 2017!

Woensdag 21 juni 2017
Terug naar de stad! Maar niet voordat we eerst lekker langs het water van Lago Atitlán gelopen hebben en de straatjes en kraampjes van Panajachel uitgekamd hebben. ‘s Ochtends hebben we helaas afscheid moeten nemen van twee van mijn grote helden, Brian en Mary. Wát een lol heb ik met ze gehad en ik ga ze héél erg missen nu ze voor vijf maanden weer naar de Verenigde Staten vertrekken. Ik zal ze dus voorlopig niet meer zien. Goed, terug naar ‘Pana’, waar we ons aan het eind van de middag verwennen met een grote beefburger met patatjes en een flinke fles cola. Eindelijk heb ik mijn papa en mama het ‘mooiste meer ter wereld’ kunnen laten zien. Na de lunch keren we terug naar de stad, waar we verbazingwekkend genoeg zonder file weer bij het guesthouse aankomen.

Groetjes uit Pana!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Yolanda Swager
    30 June 2017 at 07:39

    dat heb je goed gedaan girl, dat oproepje voor de (laatste) 2 kinderen.
    laten we bidden dat er harten aangesproken mogen worden om ook deze kinderen een schoolgaand bestaan te geven!
    luf you

  • Leave a Reply to Yolanda Swager Cancel Reply