Daily Dutch Guateblabla Guatemala

Spijkerpoepen, worshippen en grote dromen opgeven

Zondag 16 juli 2017
Een speciale dag op Verbena! Vandaag hebben we Día de la Familia gevierd, dag van de familie. Alle studentjes van Escuela Rayo de Luz waren uitgenodigd, samen met hun hele familie. De dag begon al achterlijk vroeg (half 8), maar toen we aankwamen bij de school bleek dat het zelfs voor de Guatemalteken nogal vroeg was. Van alle 400 verwachte mensen waren er hooguit 50. De dag begon met een race van het stoplicht naar de poorten van de school. De familie die als eerst met alle leden door de poorten was, won. Vervolgens werd de dag voortgezet met een soort van kerkdienstje, compleet met band. Lekker springen, dansen en zingen, de World Servants-groep deed fanatiek mee! Ik had vandaag de eer om de dag vast te leggen op film, dus ik mocht de hele dag lekker rondlopen, overal even kijken, soms wat helpen bij het vertalen en vooral heel hard lachen om iedereen die fanatiek meedeed met alle uitgezette spelletjes op het grote veld. Team Holland mocht het spel voor de tiende post verzinnen, dus niet veel later stond half Guatemala te spijkerpoepen. Ze vonden het fantastisch! Het was een prachtige dag, vol met zon, plezier en gezellige families. Het meest bijzondere aan deze dag is dat ik van heel veel leerlingen ook de families heb ontmoet. Veel van de kinderen op de school groeien op in gebroken gezinnen, missen een ouder of dealen dagelijks met verslavingen van hun ouder(s). Voor veel van deze kinderen is het bijzonder om een hele dag met hun familie door te brengen en even nergens aan te denken dat de spijker die aan hun middel hangt en die zo snel mogelijk in de fles gedropt moet worden.

‘s Avonds was het opnieuw feest: worshipavond! Aan het eind van de middag vertrokken we naar Lo de Coy, een wijk tien minuten van het teamhuis vandaan. Vrienden van de Wilsons hebben hier een enorm landgoed met meerdere teamhuizen en schuurtjes. In een van deze schuurtjes is elke zondagavond een worshipavond en deze keer mochten wij er ook bij zijn. Na een bord vol hotdogs, guacamole, nachos en bonen hebben we lekker de hele avond gezongen. Ik vond het fantastisch en de groep blijkbaar ook, want morgen (23 juli) gaan we weer!

Maandag 17 juli – zaterdag 22 juli 2017
Zoals ik een paar blogs eerder schreef is er bij mij Mononucleosis vastgesteld, een hardnekkig virus dat me ziek maakt zonder dat ik er echt iets van voel. Ik ben nu al bijna twee maanden ziek en ik heb al twee maanden lang een vreselijke uitslag in mijn nek, maar naast dat voel ik vrij weinig van het virus. Af en toe heb ik een grieperig gevoel en ik heb opgezwollen lymfeklieren in mijn nek die eigenlijk steeds groter worden. Twee maanden lang ben ik gewoon doorgegaan, terwijl mijn lichaam steeds zieker werd. Tot ik afgelopen maandagavond ging voetballen en ik bijna geen lucht meer kreeg. ‘s Avonds was ik zo kapot dat ik meteen naar bed ging. Dinsdagavond ben ik gewoon naar kantoor gegaan om te helpen met het kinderwerk, maar toen heb ik ook aan Gary verteld dat ik de komende dagen écht thuis moet blijven. Gary verbaasde zich er al over dat ik me niet zo ziek voelde, aangezien de symptomen op internet toch best heftig waren. Opgezwollen milt, ontstoken lever, permanente uitslag… Woensdag besloot ik daarom thuis te blijven en ‘s avonds stortte ik echt compleet in. STOMME MONO! Na een goed gesprek met Jen over dat ik nu echt naar mijn lichaam moet luisteren, kon ik niet meer stoppen met huilen. Mijn grote droom om met de WS-groep te werken zag ik in een flits voorbijgaan. Geen sportdag, geen vulkaan beklimmen, geen kamp, geen salsa-avond, helemaal niets. Vier dagen volledige rust en slapen… als er iets is dat ik hier haat is het niets doen. Wát een tijdverspilling. Het gevoel van iets te missen is echt vreselijk als je dagenlang alleen in een groot huis moet doorbrengen, terwijl de groep op avontuur gaat. Zonder mij. En wat het allemaal nog een stukje erger maakte was dat lieve Sam en mijn tweede moeder Jen donderdagochtend naar Amerika zijn gevlogen voor de bruiloft van Sam.

Ik schrijf dit nu op zaterdagavond 22 juli en ik moet zeggen dat het inmiddels een stuk beter met me gaat. Ik ben vier dagen thuisgebleven, heb twee volle dagen geslapen en afgezien van de dikke lymfeklieren voel ik niets meer van de mono. Als je dit leest, kun je alsjeblieft bidden voor mijn gezondheid? Het gaat goed met me, maar ik ben er nog lang niet. Toch… het leven is weer mooi.

 

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply
    Yolanda
    23 July 2017 at 19:29

    Ik ben blij dat je toch uiteindelijk naar moeder Jen en je lichaam hebt geluisterd. Je kan het maar 1x verknallen en dan ben je veel verder van huis.We blijven voor je gezondheid bidden. Je bent weer een ervaring rijker.Mam

  • Reply
    ims
    26 July 2017 at 14:49

    Sterkte Marielle! Beterschap en wijsheid gewenst, we bidden voor jou.

    • Reply
      Mariëlle
      1 August 2017 at 03:02

      Dankuwel! Het gaat alweer een stuk beter!

    Leave a Reply