Daily Dutch Guateblabla

Villa Jacana, luieren met luiaarden en vechten met wasberen

Maandag 25 september 2017
Vroeg ons bed uit! Om 5:00 uur werden we opgehaald door de taxi, die ons naar het busstation in Monteverde bracht. Om half 6 ging namelijk de bus naar Puntarenas, onze overstapplek voor de bus naar Quepos. Ruim 3 uur eerder dan gedacht kwamen we aan op het busstation in Quepos, waarna we de zoveelste taxi namen naar ons Airbnb Villa Jacana. Het was voor mij de eerste keer dat ik een Airbnb (je slaapt dan in het huis van iemand anders) geboekt had, dus ik was benieuwd wat ik aan zou treffen. Bij aankomst was de Londense beheerder Alex gelukkig aanwezig. De kamer die we oorspronkelijk geboekt hadden bleek veel lekkage te hebben, dus kregen we een kamer toegewezen in het centrale huis met zwembad. De Airbnb bestond uit drie enorme villa’s, hoog op een heuvel net buiten het dorpje. We hadden vanaf onze slaapkamer een prachtig uitzicht over Quepos, de omliggende natuurparken en het strand. In het centrale huis hadden we de beschikking over een groot balkon, een zwembad en een grote, open keuken. M’n eerste Airbnb-ervaring was in ieder geval positief! Nadat we helemaal gesetteld waren in het huis, gingen we op zoek naar avondeten en een supermarkt in het dorp. We kwamen uit bij Café Nao, die heerlijk hamburgers voor ons bakten die we lekker oppeuzelden op het grote balkon. Hamburgers, natuur en uitzicht over het dorp… het kon bijna niet beter!

Vanaf de woonkamer konden we zo het zwembad in springen, heerlijk!

 

Het huis, gezien vanaf de keuken.

 

De eerste verdieping.

 

De kamer waar we in verbleven.

 

Dinsdag 26 september 2017
Om kwart over 7 ‘s ochtends namen we de bus naar het nationale park Manuel Antonio, op ongeveer een kwartiertje rijden. De bussen zijn super goedkoop in Costa Rica en de service is geweldig. Anders dan in Guatemala zijn de bussen veilig en rijden ze stipt op tijd. Eenmaal aangekomen bij het park bleek dat ik lang niet genoeg cash had om de toegang te betalen en dat we alleen met Visa konden betalen (en die heb ik niet). De dichtstbijzijnde pinautomaat bleek op maar liefst 3 kilometer boven op de heuvel te staan, dus we baalden flink. Megan kwam op het idee om dan maar bij de supermarkten te vragen of ik ook gewoon kon pinnen in ruil voor cash en bij de tweede supermarkt hadden we gelukkig al succes. Niet veel later liepen we eindelijk het prachtige park in, weer op zoek naar wildlife! De meeste toeristen huren in gids in die ze alle dieren laat zien, maar we zagen al snel dat dat dikke onzin was. Om de paar meter stond wel een groepje met een gids naar boven te turen. We gingen er gewoon bij staan om te vragen wat ze zagen en eigenlijk zagen ze niet veel meer dan spinnen en bloemetjes. Onzin dus. In het park zelf zagen we weinig beesten, maar toen we eenmaal het strand bereikt werden zagen we honderden kleine krabbetjes en een stel vreselijk irritante wasberen. Ik had een beetje eten in m’n tas en dat hadden de wasberen al snel door. Zelfs óp m’n rugzak liggen hielp niet, de wasbeer was zo vreselijk brutaal dat het gewoon m’n tas vastgreep. Ze waren blijkbaar totaal niet bang meer voor mensen! Zelfs toen ik ze probeerde weg te slaan met een teenslipper, beten ze daar nog in. Overal waar je keek zag je mensen in gevecht met de wasberen en op een gegeven moment vonden we het niet leuk meer, dus besloten we ons handdoekje te verplaatsen naar het strand aan de andere kant van het pad. Geen wasbeer te zien, wel een leguaan! Het strand was een waar paradijs met palmbomen, wit strand en warm water, maar de zon was zó sterk dat ik mezelf levend voelde verbranden. Een dagje op het strand liggen bleek toch niet zo’n goed idee, dus besloten we door het park weer terug te lopen naar de uitgang, hopend op een paar luiaarden onderweg. We namen het Luiaardenpad terug, maar zagen zoals gewoonlijk vrij weinig. Een vriendelijke gids bood ons aan gratis een luiaard te laten zien. Wij zochten bijna een half uur, meneer zag er eentje in minder dan 10 seconden. “Wacht, ik zal even zoe… oh, kijk daar!” En ja hoor, daar hing een dikke grijze luiaard in de boom. Moeilijk te zien met het blote oog, maar gelukkig had de gids een supergoede verrekijker. Hij bood zelfs nog aan om foto’s te maken met onze telefoons, waardoor we nu de trotse eigenaren zijn van een luiaardfoto. Onze dag kon niet meer stuk!

Het strand van Manuel Antonio.

Niet de beste foto, maar we hebben ‘m gezien!

Thuis aangekomen genoten we nog lekker van het zonnetje op het balkon. Net toen ik lekker lag te dutten op het relaxbed, stond het hele housekeeping team op het balkon van de eerste verdieping. “Een luiaard, boven je!”. Langzaam keek ik omhoog, en ja, daar hing er weer eentje! Hebben we net 16 euro uitgegeven om luiaarden te spotten in een nationaal park, hangt er thuis eentje boven m’n hoofd! Vol bewondering aanschouwden we dit prachtige schepseltje, die nog lang in de boom naast ons huis bleef hangen. Ondertussen kwam Alex met nóg een mooi diertje, een gaudy leaf frog of red-eyed tree frog, oftewel een felgekleurde kikker met rode ogen. Nog iets later nodigde Alex ons uit in zijn huis om de eekhoornaapjes te bekijken. Zijn vriendin Kayleigh was net bezig om ze bananen te voeren toen we het balkon op kwamen. Wat een leuke beestjes! Een lange apenshow volgde, waar we erg van genoten. We hadden ondertussen al meer interessante dieren gezien dan in de natuurparken! ‘s Avonds besloot Alex een kampvuur te maken naast het zwembad in ‘ons’ huis en zelfs de andere twee Canadees-Australische gasten kwamen er bij zitten. Het werd een hele gezellig avond!

De Red-Eyed Tree Frog.

De eekhoornaapjes!

 

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply
    Megans mom
    1 October 2017 at 07:20

    Wat een leuk verslag en mooie foto’s weer een prachtige herinnering gecreeerd❤

    • Reply
      Mariëlle
      4 October 2017 at 15:57

      Zeker! Voor in de fotoboeken!

  • Reply
    Yolanda Swager
    1 October 2017 at 13:27

    ons bien zuunig blijkt wel weer.
    geen geld voor een gids uitgeven maar wel afluisteren bij een andere gids, foei!
    het strand doet mij denken aan Expeditie Robinson, wat onwijs mooi zeg.
    Geld moet rollen Mar, niet zo kniertig doen hoor.
    goed voor het land>

    xxx mam

  • Leave a Reply